2005/Oct/07

Happy Birthday Dear My Tezuka Kunimitsu and Katou Kazuki!!

Wish you all the happiness!! I'll by your side forever.

วันนี้เป็นวันดี เป็นวันเกิดของที่รักทั้งสองของเรา แล้วก็เป็นวันสอบวันสุดท้ายของเรา วันนี้เรากะโรว์ก็เลยไป..........ตัดผม.......... เรียกว่าไงดีล่ะ คิดผิดสุดๆล่ะมั๊ง-_-; คือตัดออกมาแล้วมัน น่าเกลียดอ่ะ กลายเป็นโรว์ไปแล้ว ส่วนโรว์กลายเป็นลิง แต่ก็ดูดีก่าเรา (สรุปลิงดูดีก่าโรว์??) เอาเป็นว่าตอนนี้กะลังเซ็งหัวตัวเองสุดกู่ ว่าจะไปกัดสีผมแล้วทำสีให้มันสะใจซะเลย ประชดชีวิต

เอาล่ะ ไหนๆก็มาฉลองวันเกิดแล้วก็ขอฉลองย้อนหลังไปให้Atobeที่รักอีกคนด้วยนะคับ ของขวัญวันเกิดปีนี้ จะเป็นอะไร อยากรู้ก็ลองอ่านดูนะคับ

Precious

คนทุกคนต่างก็มีของที่คิดว่าเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด ไม่ไใช่สิ่งที่มีค่าด้านราคา แต่เป็นสิ่งที่มีค่าต่อจิตใต ของที่ได้จากคนที่รักที่สุด ของที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใต ของที่จะไม่มีใครเห็นค่านอกจากเราเพียงผู้เดียว สิ่งที่เมื่อได้มาแล้วเราจะให้ความสำคัญกับมันไปตลอดชีวิต

ของมีค่าที่ได้มาเมื่อวันเกิดอายุ15 คือ แหวนเงินพร้อมกับคำขอแต่งงานที่ดูจะเป็นการหยอกล้อเสียมากกว่าและคำสัญญาที่ว่าอีก10ปีข้างหน้าจะให้คำขอแต่งงานที่เราไม่อาจปฏิเสธได้

**********

แค่กๆ!! แค่กๆ!! เสียงไอของร่างบางที่นอนพักอยู่บนเตียงสุดหรู เรียกให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆรีบเข้าไปดูใกล้ๆ เขาเพิ่งจะเข้ามาในห้องนี้ได้ซักพักหลังจากที่ถูกโทรเรียกอย่างกะทันหัน ร่างสูงยังมีเหงื่อเกาะอยู่เล็กน้อยด้วยที่วิ่งมาอย่างรีบร้อน และทันทีที่มาถึงก็ต้องวิ่งวุ่นหาปรอทวัดไข้ และผ้าขนหนูมาช่วยคลายร้อนให้อีกฝ่าย

ระวังหน่อย เดี๋ยวปรอทก็ตกแตกหรอก ยูชิบอก หยิบปรอทวัดไข้ที่อยู่ในปากของอีกฝ่ายมาดู 38.5องศา ถ้าไม่รีบๆลดจะแย่เอานะเนี่ย

หนวกหูน่ะ นี่มันอะไรกัน วันเกิดชั้นแท้ๆทำไมชั้นต้องมานอนป่วยอยู่นี่ล่ะเนี่ย ปาร์ตี้วันเกิดของชั้นล่าาาาาาาาา..... เสียงที่แหบแห้งโอดครวญอย่างไม่พอใจ

เอาน่า ปาร์ตี้วันเกิดเดี๋ยวค่อยจัดวันหลังก็ได้ ตอนนี้รักษาตัวให้หายก่อนเถอะ ร่างสูงบอก หยิบผ้าเย็นที่วางอยู่บนหน้าผากอีกฝ่ายไปชุบน้ำให้ใหม่ ปวดหัวมั๊ย?

ปวด มากด้วย หัวชาไปหมดแล้วเนี่ย ปวดหัว เจ็บคอ เจ็บตัวไปหมด นี่มันวันเกิดชั้นนะ ทำไมชั้นต้องทรมานขนาดนี้ด้วยเนี่ยยยยย.... อาโตเบะอยากจะแสดงความไม่พอใจออกมาเต็มที่ แต่เนื่องจากพิษไข้ที่กัดกร่อนแรงของเขาไปหมดจึงทำได้แค่โวยวาย

คนป่วยบ่นอย่างไม่เกรงใจ ในขณะที่คนที่มาดูแลมองด้วยสายตาที่ว่า ความผิดชั้นเหรอไงฟระ?แล้วคนรับใช้บ้านนายหายไปไหนหมดแล้วล่ะ ทำไมถึงอยู่บ้านคนเดียวล่ะ?

ให้กลับไปหมดแล้วตั้งแต่ช่วงบ่ายๆแล้ว มีคนอยู่เยอะๆแล้ววุ่นวาย ชั้นจะนอน

อ้อ แล้วก็เรียกชั้นมา เห็นชั้นเป็นอะไรเนี่ย? ยูชิถอนหายใจ กุมขมับ รู้สึกปวดหัวแทนคนป่วย วันนี้ตั้งแต่ไม่เห็นอาโตเบะไปโรงเรียนตั้งแต่เช้า เขาก็นึกว่าเจ้าตัวอยู่บ้านเตรียมปาร์ตี้วันเกิดซะอีก ทันทีที่เลิกเรียนแล้วถูกโทรหาด้วยเสียงอันแหบแห้ง เขาก็รีบมาหาทันที กลับมาบ่นเรื่องปาร์ตี้วันเกิดอยู่นั่นแหล่ะ ไม่รู้เหรอไงว่าทำให้เป็นห่วงขนาดไหน ทำไมไม่รู้จักให้ใครเค้าหายากับข้าวให้กินก่อนน้าาาาาา... ก้มลงรื้อกล่องยาที่มียาหลากหลายขนานอยู่

.......กลับไป... เสียงงึมงำทำให้คนที่นั่งอ่านสรรพคุณยาอยู่หันมามอง

..หือ..พูดอะไรนะ?

ถ้าไม่พอใจที่จะต้องมาดูแลก็กลับไปชั้นดูแลตัวเองได้!! ลุกพรวดขึ้นมาเค้นเสียงแหบๆตะโกนใส่อีกฝ่าย ตามด้วยปาผ้าขนหนูที่วางอยู่บนหน้าผากของตนใส่หน้าอีกฝ่าย กลับไป!!! แค่กๆๆๆๆ!!!!! แค่คิดว่าอย่างน้อยในวันเกิดวันนี้ก็อยากจะให้คนสำคัญมาอยู่ข้างๆแท้ๆ แต่ถ้ามาด้วยความไม่พอใจ ไม่คิดว่าอยากอยู่ข้างๆล่ะก็ ไม่จำเป็นหรอก!!

ยูชิรีบเอากล่องยาวางไว้ที่โต๊ะแล้วเข้ามาลูบหลังให้คนที่ไอไม่หยุด หยิบเหยือกน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆมารินน้ำส่งให้อีกฝ่ายดื่ม ดื่มน้ำก่อนสิ เจ็บคอใช่มั๊ย?

เพล้งงง!! มือเรียวปัดแก้วน้ำที่อีกฝ่ายยกจ่อริมฝีปากทิ้ง อย่ามายุ่งนะ ถ้ามันยุ่งยากนักก็กลับไปซะ ชั้นไม่ต้องการให้นายมาเห็นใจ!!

ยูชิก้มลงเก็บเศษแก้วที่อยู่ที่พื้น และพูดอย่างใจเย็น ถ้านายเข้าใจอย่างนั้น ชั้นก็ขอโทษด้วยละกัน ที่ชั้นพูดอย่างนั้น ไม่ใช่เพราะคิดว่ายุ่งยาก แต่ชั้นเป็นห่วงนายที่ไม่ดูแลตัวเองให้ดีต่างหาก

อาโตเบะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ในห้องมีเพียงเสียงกระทบกันเบาๆของเศษแก้วที่ยูชิกำลังเก็บอยู่

โอ๊ย!! เสียงร้องดังขึ้นเบาๆจากร่างที่ก้มอยู่ข้างๆเตียง

!! อาโตเบะสะดุ้ง หันไปตามเสียงร้องด้วยความตกใจ โดนบาดเหรอ!? รีบลุกจากเตียงมาดูอาการของร่างสูง

ยูชิหันมายิ้มเจื่อนๆ โทษที ซุ่มซ่ามไปหน่อย มันเลยไหลจากมือลงมาบาดน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ทิ้งเศษแก้วในมือลงถังขยะที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ

ไม่เป็นไรบ้าอะไรล่ะ!! คนป่วยด่าด้วยเสียงแหบๆ เตะผัวะเข้าให้ คนที่ยังนั่งอยู่ที่พื้นแทบกลิ้ง เลือดโชกขนาดนั้น ไปนั่งเฉยๆบนเตียงเลยเดี๋ยวชั้นทำแผลให้

โอ๊ย! อาโตเบะ ถ้าเป็นห่วงก็เบามือหน่อยเซ่! ยูชิรีบลุกหนีก่อนที่จะโดนเตะอีกครั้ง

ใครเป็นห่วงกันเล่า! แค่กลัวว่าเลือดนายจะมาแพร่เชื้อแปลกๆในบ้านชั้นต่างหาก อาโตเบะตะคอก รีบหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก็ไม่ทันที่จะซ่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อได้

อาโตเบะหยิบกล่องยาที่ถูกวางไว้เมื่อครู่แล้วเดินมาที่เตียง เขยิบเข้าไปหน่อยเซ่ ชั้นไม่มีแรงเยอะพอจะมายืนทำแผลให้นายหรอกนะ

ยูชิเขยิบเข้าไปไปเตียงมากขึ้น ร่างเล็กวางกล่องยาไว้ข้างๆ แล้วปีนขึ้นนั่งบนเตียงโดยพิงหลังไว้กับแผ่นอกของอีกฝ่าย แล้วจึงหันไปเปิดกล่องยาเตรียมอุปกรณ์มาทำแผล เมื่อหันไปหามือข้างที่ถูกบาดของอีกฝ่ายก็ร้องขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายใช้มือข้างนั้นยันตัวไว้ ยูชิ นายจะบ้าเรอะไง หา!! มือนายเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ เอ๊ยไม่ใช่สิ นายทำเตียงชั้นเลอะหมดแล้วเห็นมั๊ย!!

ยูชิหันไปมองตาม เอ้อ โทษที ชั้นลืมตัว ยกมือข้างที่ถูกแก้วบาดซึ่งตอนนี้เลอะเลือดไปหมดขึ้นมา ว่าแต่อาโตะเบะ ตัวนายร้อนมากเลย ไม่นอนจะดีเหรอ?

อาโตเบะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้องอีกฝ่ายเข้าทีนึง โชคดีที่ตอนนี้อาโตเบะไม่มีแรง ไม่งั้นคงจุกแน่ๆ ร่างที่นั่งพิงอยู่กระชากมือข้างที่ว่ามานั่งทำแผลให้ช้าๆ พร้อมบ่นๆเรื่อย ให้ตายสิ ชั้นไม่สบายอยู่นะ ทำไมต้องให้คนป่วยมาดูแลคนที่ไม่ป่วยด้วย นี่มันวันเกิดชั้นนะ อย่ามาใช้งานชั้นในวันเกิดชั้นได้ม๊ายยยย!! ยิ่งพูดเสียงก็เริ่มเอื่อยมากขึ้นเพราะความเหนื่อย จากที่ตอนแรกนั่งพิงหลังกับร่างสูงเฉยๆ ตอนนี้ก็กลายเป็นนั่งซบไปทั้งตัว

เอาเป็นว่าชั้นขอโทษละกัน ที่มาทำความเดือดร้อนให้ ยูชิพูดลอยๆขึ้นมา ยื่นหน้ามาวางบนไหล่ของคนที่พิงอยู่ ไว้จะชดเชยให้นะ พูดอย่างร่าเริงพร้อมกับยิ้มให้

บ้า! อาโตเบะสะบัดหน้าหนี เอ้า เสร็จแล้ว ไปได้แล้วชั้นจะนอน อาโตเบะทำถ้าจะลุกขั้น แต่ก็ถูกยูชิดึงไว้ก่อน

เดี๋ยวก่อนสิ ชั้นเห็นนายบ่นเรื่องปาร์ตี้วันเกิดอยู่นั่นแหล่ะ แทนปาร์ตี้วันเกิดที่ไม่ได้จัดวันนี้ เอาของขวัญไปก่อนละกันนะ ยูชิล้วงกระเป๋าหยิบตลับกำมะหยี่เล็กๆออกมายื่นให้

ของขวัญวันเกิดเหรอ? ถึงเสียงจะยังแหบอยู่ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความที่ใจที่เจ้าตัวมี

ใช่ สุขสันต์วันเกิดนะ ยูชิก้มลงจูบที่ขมับเบาๆ

อาโตเบะเปิดตลับที่ได้รับมาดู สิ่งที่อยู่ข้างในก็คือแหวนเงินที่ส่องประกายแวววาว เมื่อหยิบขึ้นมาดูจึงเห็นว่าด้านในของแหวนสลักไว้ว่า Happy Birthday Dear My Keigo ทำเอาคนรับหน้าแดงวูบ

เป็นไงชอบมั๊ย? ยูชิถาม รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้ายิ่งทำให้คนถูกถามหน้าแดงหนักขึ้นไปอีก

เฮอะ!! ของราคาถูก! คิดว่าชั้นจะดีใจกับของแบบนี้เหรอไง? หา? อาโตเบะรีบเก็บแหวนลงที่เดิม พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกจริงๆของตัวเอง

เฮ้อออ~~!! ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ สำหรับนายให้อะไรไปก็คงราคาถูกหมดแหล่ะ แล้วตกลงไม่ชอบจริงเหรอ ยูชิถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง สบตากลับอีกฝ่าย

แล้วทำไมต้องชอบด้วยล่ะ? ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ก้มลงหลบสายตาอีกฝ่าย

ถ้างั้น...หากว่านายไม่ต้องการก็..ทิ้งมันไปละกัน ยื่นมือมาจะหยิบตลับใส่แหวนที่อาโตเบะถืออยู่