ลืมได้ไงเนี่ยยยยย!!!!! เราไม่เคยรู้เลยนะเนี่ยว่ายูชิเกิดวันที่เท่าไหร่ แต่ในที่สุดปีนี้เราก็รู้ซักที แบบว่าเรานะ ไม่เคยคิดเลยว่ายูชิจะเกิดเดือนตุลาคม เชื่อมั่น100เปอร์เซ็นต์เลย ว่ายูชิไม่เกิดเดือนนี้แน่ๆ มันไม่มีทางที่หนุ่มๆจะมามะรุมมะตุ้มเกิดกันในเดือนตุลาหรอก แต่ที่ไหนได้ Megane kunทั้งสามกลับเกิดเดือนเดียวกัน!!!! ให้ตายเถอะน่าทำโดชะมัด เอาล่ะ ก็เลยมาฟิคเบิร์ธเดย์ให้ยูชิที่รัก ฟิครื่องนี้ต่อจากเรื่องที่แล้วนะค้าบบบ อย่าลืมไปอ่านกัน 555 พุ่งนี้งานวิบูลย์กิจแล้ว วันนี้ก็ขอแค่สั้นๆแค่นี้ละกัน พุ่งนี้เจอกันทุกท่าน!!!! 

My Arrogant Lover

แค่กๆ!! แค่กๆ!! เสียงไอดังแว่วเข้าหูกัปตันชมรมเทนนิสแห่งโรงเรียนเฮียวเทเบาๆ อาโตเบะหันขวับหาที่มาของเสียงที่ว่า ยังขยาดกับอาการหวัดที่เพิ่งจะหายไปไม่นาน แต่ก็เห็นเพียงยูชิที่กำลังปิดปากของคู่หูร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักไปมาพลางส่งยิ้มแห้งๆให้

ทำอะไรกันน่ะ? อาโตเบะถาม ยูชิส่ายหัว ปล่อยมือจากร่างเล็กที่ยังดิ้นไม่หยุด

งาคุโตะหันมาแง่งใส่ยูชิ นายทำอะไรน่ะ! จะฆ่าชั้นเหรอไง! ยูชิทำท่าจุ๊ปากบอกให้อีกฝ่ายเบาเสียงลง

เบาหน่อยสิ โทษทีเดี๋ยวชั้นเลี้ยงแม็คให้ อย่าให้อาโตเบะรู้ว่าชั้นไม่สบายเชียว ยูชิกระซิบเบาๆ

ฝ่ายอาโตเบะก็หันหาต้นตอของเสียงไอต่อไป แต่เมื่อไม่พบก็กลับไปฝึกต่อ งาคุโตะหันมองอาโตเบะครั้งหนึ่งก่อนหันมาถาม ทำไมง่ะ?

ถ้าอาโตเบะรู้ว่าชั้นไม่สบายมีหวังไม่ให้ชั้นเข้าใกล้น่ะสิ ชั้นได้โดนว่าว่าเป็นตัวเชื้อโรคแหงเลย ยูชิอธิบาย จริงๆแล้วไอ้ที่ไม่สบายอยู่ก็ติดมาจากอีกฝ่ายน่ะแหล่ะ แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วง ก็เลยคิดว่าไม่บอกน่าจะดีกว่า

ก็เป็นตัวเชื้อโรคจริงๆนี่นา งาคุโตะพึมพำ อย่าเอามาติดชั้นเชียวนะ เดินถอยออกมา

ยูชิจับตัวอีกฝ่ายไว้ทันก่อนที่จะหนีไป หนอย ชั้นไม่สบายแทนที่จะเป็นห่วงนะงาคุโตะ รัดคออีกฝ่ายที่ดิ้นไปมาไว้ไม่ยอมให้หนีได้ งั้นชั้นจะทำให้นายติดคนแรกเลย

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ทำให้อาโตเบะหันมาตะโกนสั่ง โอชิทาริ!! มุคาฮิ !! วิ่งรอบสนาม 20 รอบ!!

เพราะนายน่ะแหล่ะ ยูชิ งาคุโตะหันไปต่อว่า

**********

กัปตันอาโตเบะครับ รุ่นพี่โอชิทาริหยุดไปหลายวันแล้วเป็นอะไรเหรอครับ? โอโทริถามขึ้นระหว่างที่อยู่ในห้องชมรม

ชั้นจะรู้ได้ยังไง อยากรู้ก็ไปถามเจ้าตัวสิ!! อาโตเบะตอบอย่างหงุดหงิด

เอ๋~! กัปตันอาโตเบะโกรธอะไรน่ะครับ รุ่นพี่ชิชิโดะ โอโทริหันไปถามชิชิโดะที่เปลี่ยนเสื้ออยู่ด้วยสายตาละห้อย

อาโตะเบะมันก็อารมณ์ขึ้นๆลงๆตลอดน่ะแหล่ะ เพียงแต่สองสามวันนี้ตัวระบายอารมณ์มันไม่อยู่ใกล้ๆก็เท่านั้นเอง ชิชิโดะตอบเนือยๆ ก่อนจะถามกลับ โจทาโร่ วันนี้วันที่เท่าไหร่น่ะ?

อ่า..วันที่15ครับ 15ตุลาคม มีอะไรเหรอครับ โอโทริทำหน้าสงสัย แต่อาโตเบะกลับแอบสะดุ้งนิดๆ

หึหึหึ เอ..... วันนี้วันอะไรกันน้าาาาา ชิชิโดะหันไปส่งยิ้มยียวนให้อาโตเบะ วันนี้มันวันเกิดของเจ้าตัวระบายอารมณ์นี่นา...ถึงว่าชั้นเห็นของขวัญอยู่ในกระเป๋านายนี่นาอาโตเบะ .... มิน่าวันนี้อารมณ์เสียผิดปกติ จริงมั๊ย?

อาโตเบะหันมาถลึงตาใส่คนยืนยิ้มยียวนหน้าล็อคเกอร์ก่อนจะคว้ากระเป๋าออกจากห้องทันที คาบาจิ! กลับ!

งั้น..ชั้นก็กลับบ้างดีกว่า ชิชิโดะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปบ้าง

รุ่นพี่ชิชิโดะ รอด้วยสิคร้าบบบบบ!! หนุ่มร่างสูงรีบคว้ากระเป๋าตามออกไปทันที

**********

Trr Trr..เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นระหว่างทางกลับบ้าน อาโตเบะคว้าขึ้นมาดูหมายเลขเรียกเข้า ในตอนแรกก็คิดที่จะไม่รับ แต่ก็ตัดสินใจให้คนโทรมาได้แก้ตัวซะหน่อย

กดปุ่มรับสาย แล้วตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ว่าไง? นึกว่าตายไปแล้วซะอีก

แค่กๆ!! ยังไม่ทันได้ตอบรับอะไร เสียงไอที่ดังมาก็ทำเอาคนรับโทรศัพท์ตวาดกลับ

คนที่ไอค่อกๆแค่กๆอยู่ในชมรมคือนายเองเหรอ!! อาโตเบะแว้ดใส่ สองสามวันก่อนเขาได้ยินเสียงไอดังอยู่ในชมรม แต่ก็หาต้นเสียงไม่ได้ซักที หันไปก็จะแต่คนทำหน้าตาไม่รู้เรื่อง แล้วก็เจอไอ้เจ้าของเสียงนั่นแหล่ะที่ส่งยิ้มแปลกให้เขาทุกที จริงสิคนที่ผิดอาจจะเป็นเขาเองก็ได้ ที่รู้ไม่ทันรอยยิ้มมีเลศนัยของคนๆนี้ คิดได้อย่างนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เฮ้ออออ~~~~~ แล้วไงมีอะไร

ง่า.... คือว่าตอนนี้นายว่างรึเปล่า แบบว่ามาหาหน่อยได้มั๊ย? ยูชิถามเสียงอ่อยๆ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายโกรธ เพราะตัวเขาเองก็เป็นคนตั้งใจที่จะไม่ติดต่อไปเอง แต่จะว่าตั้งใจซะทีเดียวก็ไม่ได้หรอก เพราะสภาพร่างกายสองสามวันนี้ก็ไม่อำนวยให้เขาทำอะไรซักเท่าไรนัก

เพื่ออะไร ชั้นว่านายคงต้องการความสงบก็เลยไม่ได้ติดต่อใครเลยไม่ใช่เหรอ? จะให้ชั้นไปรบกวนทำไมล่ะ? อาโตเบะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชากว่าเดิม ปากไม่ตรงกับใจเป็นคำที่อยู่ใกล้ตัวเขามาตลอด ไม่เคยที่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกไปได้เลยซักครั้ง ทำไมกันนะ? ทั้งๆที่อยากจะไปหา แต่ก็พูดออกไปไม่ได้ ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

น่า... ถือว่าชั้นขอร้องก็ได้ มาหน่อยได้มั๊ย? ยูชิอ้อน

......ก็ได้... อาโตเบะตอบรับเบาๆ คงเพราะอีกฝ่ายก็รู้นิสัยของเขาดี ถึงทำให้เขาได้ทำตามที่ใจตัวเองต้องการ โดยไมต้องมัวพะวงกับความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเขา เพราะฝ่ายนั้นยอมลงให้เขาตลอดเวลา เดี๋ยวชั้นจะไป รอก่อนละกัน อย่างน้อยๆ วันนี้ก็อยากจะตามใจคนที่เข้าใจเขามาตลอดซักหน่อย เป็นการตอบแทนความรู้สึกที่ได้รับเมื่อวันเกิดที่ผ่านมาได้ง่ายที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้วล่ะ ในวันสำคัญที่มีปีละครั้งวันนี้

**********

เจ้าบ้า!!!!!!!!! เสียงตวาดก้องดังขึ้นทันทีที่อาโตเบะได้รับฟังเหตุผลที่ร่างสูงที่นั่งพิงหลังอยู่บนเตียงไม่ยอมติดต่อไปหลายวัน ปกติคนไม่สบายเขาต้องติดต่อไปบอกข่าวคราวเฟร้ยยยย ไม่ใช่หายไปเลยอย่างนี้!!!!!!!!!!!!!

ยูชิเอามือปิดหู ส่งยิ้มแห้งๆให้ ก็ชั้นกลัวนายมาหาแล้วนายติดหวัดนี่นา ถึงรอจนหายก่อนแล้วค่อยติดต่อไป

บ้า!!บ้า!!บ้าที่สุด!! อาโตเบะตะคอกใส่ ไม่นานเสียงด่าทอเบาลงเรื่อยๆ เมื่อคนด่านึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตั้งใจจะเอาใจอีกฝ่ายให้สมกับที่เป็นวันเกิด

ขอโทษที่ทำให้นายต้องเป็นห่วง ยูชิบอกเบาๆ เอื้อมมือจะสัมผัสแก้มของอีกฝ่าย คำพูดที่ว่าทำเอาอีกฝ่ายเขินจนหน้าแดง

อาโตเบะคว้าหมอนที่อยู่ใกล้มือปาใส่หน้าคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ทันที ใครเป็นห่วงกัน!! ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงความตั้งใจในวันนี้ของตนเอง สงสัยจะทำไมไม่ได้จริงๆแฮะ

อาโตเบะ ชั้นอยากกินแอปเปิ้ลง่ะ ปอกให้หน่อยดิ ร่างสูงเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ชี้ตระกร้าใส่ผลไม้ที่วางอยู่ที่โต๊ะให้อีกฝ่ายดู

นายคิดว่า คนอย่างชั้นจะปอกแอปเปิ้ลได้เหรอ? มือชั้นมีไว้เพื่อเล่นเทนนิสเท่านั้นเฟร้ย ไม่ได้มีไว้เพื่อปอกแอปเปิ้ลให้ใครกิน อาโตเบะตอบคำขอร้องด้วยความเคยชิน ในหัวก็มีแต่คำว่า เอาอีกแล้ว แต่จะให้เขาปอกแอปเปิ้ลมันก็ทำไม่ได้จริงๆนั่นแหล่ะ

ชั้นหวังมากไปเองแหล่ะ ถ้างั้นแค่ช่วยหยิบแอปเปิ้ลกับมีดให้ผมหน่อยได้มั๊ยครับท่านอาโตเบะ

อาโตเบะสะอึกไปกับคำประชด แทบจะปาคนบนเตียงด้วยแอปเปิ้ลกับมีดแล้ว ดีว่าห้ามตัวเองทัน หลังจากที่ส่งของให้เรียบร้อยแล้วก็นั่งมองดูคนปอกแอปเปิ้ลไปเงียบๆ การเคลื่อนไหวของมือใหญ่ๆนั่นดูๆไป มันก็เพลินดี

สายตาที่มองแอปเปิ้ลที่ถูกปอกอย่างเหม่อลอยเริ่มไม่รับภาพตรงหน้า เมื่อสมองเริ่มคิดแต่เรื่องของคนปอก รู้สึกตัวอีกทีก็เพราะเสียงเรียกจากร่างสูงและแอปเปิ้ลที่ถูกยื่นมาตรงหน้า กินสิ เป็นอะไรเหม่อเชียว เหนื่อยเหรอ?

นิดหน่อยน่ะ รับแอปเปิ้ลมากินอย่างว่าง่าย นายเองเหอะ หยุดไปหลายวัน กลับไปชมรมต้องซ้อมสองเท่านะ

อืม รู้แล้วน่า ยูชิตอบหัวเราะเบาๆ แต่หยุดไปสองสามวันฝีมือไม่ตกหรอกน่า มือชั้นนี้แล้ว

ทำให้ได้จริงก่อน แล้วค่อยพูดเถอะ เหลิงมากนักระวังจะถูกปลดจากตัวจริง รับแอปเปิ้ลชิ้นที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ถูกส่งมา

ทำให้จริงๆอยู่แล้วล่ะน่า.. ไม่น้อยหน้านายหรอก ก็บอกแล้วว่าจะเป็นผู้ชายที่ดีพร้อม ก่อนอื่นก็ต้องดีพร้อมเรื่องเทนนิสให้ได้ก่อนใช่มั๊ย เพราะดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะสำคัญที่สุดด้วยสิ ยูชิหัวเราะเบาๆในลำคอ

คำพูดที่ทำให้ย้อนไปนึกถึงสัญญาที่เคยให้ไว้ ทำเอาอาโตเบะหน้าแดงระเรื่อ สะบัดหน้าหนีไม่ยอมสบตาอีกฝ่ายที่ส่งสายตาจริงจังพร้อมรอยยิ้มมั่นใจตัวเองสุดๆมาให้ เฮอะ ทำให้ได้ละกัน

อ่ะ ชิ้นสุดท้ายแล้ว ยูชิว่า ยื่นแอปเปิ้ลให้อาโตเบะก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดมือ

อาโตเบะรับแอปเปิ้ลมามองดู ไหนนายว่าอยากกิน แล้วทำไมกลายเป็นชั้นกินคนเดียวล่ะ ขมวดคิ้วมองหน้าอีกฝ่าย

ยูชิส่งยิ้มให้ ก็ดูเหมือนว่าร่างกายชั้นอยากให้อาโตเบะกินมากกว่าจะกินเองนี่นา

บ้า ก้มหน้าที่แดงระเรื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นพร้อมกับแทะแอปเปิ้ลในมือไปพลาง พูดได้ไงไม่อายปาก

ชั้นพูดแต่เรื่องจริง ทำไมต้องอายด้วยล่ะ ยื่นหน้าเข้าใกล้อีกฝ่าย กระซิบข้างหูเบาๆ จริงมั๊ย?

...... อาโตเบะไม่ตอบอะไรได้แต่คิดว่า เกลียดเสียงของอีกฝ่าย เสียงทุ้มนุ่มและเซ็กซี่ที่ทำเอาเขาใจเต้นทุกครั้งที่ถูกกระซิบข้างหู

นี่ก็เย็นแล้ว นายกลับไปก่อนดีกว่า? เหนื่อยไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวจะไม่สบายอีก ยูชิบอกเมื่อหยิบนาฬิกามาดูเวลา

อาโตเบะรีบลุกขึ้นมามองหน้าอีกฝ่าย นี่เขามายังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย ก็จะให้เขากลับแล้ว ตกลงนายเรียกชั้นมาทำไมเนี่ย มาปอกแอปเปิ้ลให้กินเหรอไง?

ชั้นก็แค่อยากเห็นหน้านายเท่านั้นเอง แต่.....นายเหนื่อย... ยูชิตอบเบาๆ ชั้นก็เลยอยากให้นายพักผ่อนนี่นา

เมื่อได้ฟังเหตุผลความโกรธก็แทบจะหายไปในทันที เฮ้ออออ~~~~~! ยูชิ วันนี้วันเกิดนายนะ ทำตามใจกว่านี้อีกหน่อยก็ได้ อาโตเบะเดินไปหยิบกล่องของขวัญที่อยู่ในกระเป๋ามายื่นให้อีกฝ่าย เอ้า! สุขสันต์วันเกิด

ยูชิรับของที่อาโตเบะยื่นให้ด้วยความปลาบปลื้ม ขอบใจมากอาโตเบะ แกะนะ

อือ อาโตเบะตอบรับ นั่งลงบนเตียงข้างๆยูชิ ไม่รู้นะจะชอบมั๊ย

แค่เป็นของที่นายให้มา ชั้นก็ดีใจแล้วล่ะ กระตือรือร้นแกะกล่องของขวัญในมือ .....กำไลข้อมือ? ซื้อของแปลกดีนี่ ไม่คิดว่าคนอย่างนายจะซื้อของอย่างนี้ให้ชั้น จ้องของในมือด้วยความแปลกใจ

ไม่ชอบก็เอาคืนมา อาโตเบะบอกเสียงห้วน

.......ขอบใจนะ จะรักษาอย่างดีเลย ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเป็นปลื้ม

งี่เง่าจะรักษาทำไมล่ะ เอาไปใช้สิ อาโตเบะตอกกลับ รู้สึกฉุนกับท่าทีแปลกใจของอีกฝ่าย

นี่อาโตเบะ ชั้นขออะไรอย่างได้มั๊ย? ยูชิก้มลงแนบริมฝีปากกับไหล่ของอีกฝ่าย

อะไรล่ะ เอียงคอให้เมื่ออีกฝ่ายไล่ริมฝีปากขึ้นสูงยังลำคอ

ริมฝีปากจบลงที่ริมใบหู ..จูบหน่อยสิ

แล้วที่ทำอยู่มันอะไร อาโตเบะปล่อยให้มืออีกฝ่ายที่กอดเอวอยู่ดึงเขาเข้าไปใกล้มากขึ้น

ไม่ใช่ อยากให้อาโตเบะจูบชั้นบ้างอ่ะ นะ นะ นะ ยูชิอ้อนคลอเคลียกับไหล่ของร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดไม่ห่าง ก็บอกให้ชั้นเอาแต่ใจไม่ใช่เหรอ? นะ จูบหน่อยสิ

กลั้นใจข่มความเขินอาย ....แค่วันนี้เท่านั้นแหล่ะนะ วันอื่นมาทำอะไรอย่างนี้ชั้นจัดการนายแน่

อืม ได้สิ ได้ๆ แค่วันนี้วันเดียวก็ดีใจจะแย่แล้ว

อาโตเบะหันมาบรรจงแนบริมฝีปากกับอีกฝ่ายแผ่วเบา แล้วจึงรีบผละออก ใบหน้าแดงระเรื่อบอกความรู้สึกของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

เอ๋~~~!! แค่เนี้ยยยย!! ยูชิบ่นกระปอดประแปด อีกหน่อยสิ

เจ้าบ้า แค่นี้แหล่ะ ถ้าชั้นติดหวัดไป นายจะทำยังไง หา? ตัดบทแล้วทำท่าจะลุกไป แต่ในเมื่อมืออีกฝ่ายยังรัดเอวเขาไม่เลิกก็ลุกไปไม่ได้ บวกกับอีกฝ่ายยังบ่นไม่เลิก อาโตเบะจึงหอมแก้มอีกฝ่าย พร้อมกระซิบเบาๆ สุขสันต์วันเกิด♥

**********

ถึงแม้ว่าทุกๆวันเขาจะปากไม่ตรงกับใจขนาดไหน แต่ในเมื่อมีคนที่คอยเข้าใจและยอมรับนิสัยนี้อย่างเต็มใจแล้วล่ะก็ จะขอตอบแทนความเอาใจใส่นั้นด้วยการแสดงความรักที่เขามีในวันสำคัญอย่างวันนี้ไปทุกๆปี แต่ก็แค่วันเดียวเท่านั้นแหล่ะนะที่เขาจะแสดงความรู้สึกจริงๆออกมาน่ะ!

Fin.