แล้ววันนี้เราก็แว่บมาเขียนไดอีกแล้ว แบบว่าก็คนเค้าอยากเขียนฟิคอ่ะ เรียกได้ว่าฟิคเรื่องนี้เร็วมากเลยล่ะ คิดเมื่อเช้า เริ่มเขียน แล้วก็เสร็จภายในวันเดียวเนี่ย ปกติเราต้องดองแล้วดองอีกจนเค็มได้ที่แท้ๆ แต่ก็เพราะเกมอ่ะแหล่ะที่ทำให้เราเห็นว่ายูชิมันเชี่ยวแค่ไหน แล้วก็ปุริตอนล่าสุด(300-301)ที่ทำให้เรารักๆๆๆอาโตเบะจนอยากจะเขียนฟิคให้อาโตเบะขึ้นมา บวกกับเพิ่งผ่านวาเลนไทน์มานินา ยังไม่หมดเดืนกุมภาเลย ก็เลยขอซะหน่อยน่ะ แฮะๆ ก็อ่านกันดูละกัน แล้วเม้นท์กันให้ด้วยจะรักมากเลยน้า ถือว่าฟิคเรื่องนี้เป็นของขวัญวาเลนไทน์ให้ทุกคนละกัน เพราะวาเลนไทน์ปีนี้เรามัวแต่ป่วยอยู่เลยไม่ได้ทำอะไรเลย

My Sweet Valentine

"....ยูชิ" เสียงเรียกแบบเขินอาย ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่รีบหันกลับไปมอง เสียงที่คุ้นเคย แต่...โทนเสียงที่ชวนให้คิดว่าสิ่งศักดิ์อันใดกันที่ทำให้เจ้าของเสียงนั้นใช้น้ำเสียงที่ไม่ตรงกับภาพลักษณ์ของตนเองสุดๆ

และเมื่อหันไปพบกับเจ้าของเสียงซึ่งเป็นคนที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด ก็ทำเอาสะดุ้งไปเล็กน้อยแบบคาดไม่ถึง "เฮ้ย!!!! อาโตเบะมาอยู่ที่นี่ได้ไง!? แล้วทำไมต้องทำเสียงอย่างงั้นด้วย!?" พร้อมหันมองรอบๆด้วยความสงสัย "แล้วบรรยากาศหวานแหววนี่มาจากไหนกัน?"

ไม่มีคำตอบใดกลับมาเมื่อคนที่ถูกถามได้แต่เสตามองพื้นอย่างอายๆ เลื่อนสายตามามองเขาแว่บนึง แล้วหลบตาไปด้วยท่าทีตื่นตระหนกพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ ยูชิยังงงไม่เลิกกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวหน้ามือกับหลังมือ 'หมอนี่หัวกระแทกมาหรือไง? แต่ไงก็เหอะน่ารักสุดๆไปเลย' ยูชิเก็บความประทับใจสุดๆไว้เงียบๆ รักษาท่าทีให้สงบเข้าไว้ แล้วจึงเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่แสดงความกังวลใจ "อาโตเบะนายเป็นอะไรรึเปล่า?(ไข้ขึ้นรึเล่า? หรือว่ากินยาลืมเขย่าขวด)" พลางยื่นมือไปจับแก้มของอีกฝ่ายให้หันมามองหน้า

ทันทีที่มือใหญ่สัมผัสกับผิวเนียนละเอียดนั่น เสียงอุทานในลำคอแบบที่ยูชิคิดว่าเซ็กซี่สุดๆก็หลุดออกมาจากริมฝีปากได้รูป "อ๊ะ~~!" พร้อมทั้งร่างกายที่สั่นน้อยๆด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กสาวที่กำลังตื่นเต้นเพราะได้คุยกับชายในฝัน

กิริยาเช่นนั้นทำเอายูชิชักมือออกแทบไม่ทัน "อ่ะ..ไม่อยากให้จับเหรอ ขอโทษ" ทั้งๆที่เขาคิดว่าตัวเองชินกับกิริยาทุกรูปแบบของหญิงสาวมากหน้าหลายตา แต่ทำไมแค่ท่าทีเอียงอายของอาโตเบะถึงทำให้เขาแทบสติแตกจนทำอะไรไม่ถูกนะ

ดวงตาคู่สวยสั่นระริกยามที่สบตากับเขา เป็นดวงตาที่แสดงถึงความรู้สึกไม่มั่นคงที่คนๆนี้ไม่คยทำให้เขาเห็นมาก่อน "ม....ไม่ใช่นะ.....ไม่ได้รังเกียจหรือไม่อยากให้จับหรอก เพียงแต่.....ชั้นเขินนี่นาที่ยูชิมาจับอย่างนี้"

ท่าทีเอียงอายและคำพูดที่แสดงความไร้เดียงสา ทำเอายูชิแทบหัวใจวายเพราะความดีใจ 'น่ารัก น่ารัก น่ารักว้อยยยย ทำไงดีฟระเนี่ยยยยย~~~!!!!'

"เอ่อ....คือว่า..." ยังไม่ทันที่ยูชิจะคิดออกว่าควรจะทำยังไงกับความน่ารักของคนตรงหน้า อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาเสียก่อน "อยากจะให้ช่วยรับนี่ไว้หน่อยจะได้มั๊ย?" ยื่นห่อของขวัญรูปหัวใจมาตรงหน้า เมื่อเห็นร่างสูงยืนเอ๋อไม่ยอมรับของ จึงถามขึ้นอีกครั้ง "ช็อคโกแลตวาเลนไทน์น่ะ จะรับไว้หน่อยได้มั๊ย?"

"ช็อคโกแลตวาเลนไทน์? ให้ชั้นเหรอ?" ยูชิถาม ชี้หน้าตัวเองอย่างตกตะลึง รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน ดีใจจนอยากจะร้องไห้ รีบยื่นมือไปรับห่อของจากมืออีกฝ่าย จึงสังเกตเห็นว่ามือที่ถือห่อของขวัญนั้นถูกพันไว้ด้วยพลาสเตอร์ยาหลายแห่ง จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง "อาโตเบะ มือนาย!? ไปทำอะไรมา!? ทำไมแผลเต็มไปหมดล่ะ!?"

"แหะ แหะ" อาโตเบะหัวเราะฝืดๆ เกาแก้มแก้เขิน "ก็....แบบว่าเพิ่งเคยทำครั้งแรก ก็เลยซุ่มซ่ามไปหน่อยน่ะ"

"นาย? ทำเองเหรอ?" ยูชิถามด้วยความตกใจ อาโตเบะคนนั้นเนี่ยนะ ทำช็อคโกแลตมาให้เขาด้วยตัวเอง

"อืม ไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่านะ แค่นายรับไว้ชั้นก็ดีใจแล้วล่ะ" ยิ้มน้อยๆด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

ยูชิคว้าตัวอาโตเบะมากอดด้วยความตื้นตัน "เคย์จัง ชั้นรักนายจัง~~~!!" ด้วยความได้ใจว่าคนตรงหน้าเปลี่ยนบุคลิกแบบสุดๆ จึงเรียกสรรพนามที่อยากเรียกแบบตามใจชอบ

อาโตเบะสะดุ้ง ตกใจที่ถูกดึงไปกอดอย่างกระทันหัน "เอ๊ะ!? เคย์จัง!?" ตื่นตกใจกับสรรพนามที่คนกอดใช้

"ใช่ เคย์จังๆ ให้ชั้นรียกนายอย่างนี้ได้มั๊ย?" ยูชิถามทั้งๆที่ยังกอดอยู่ "หืม?"

"อืม ก็ได้" อาโตเบะพยักหน้าตอบรับอย่างอายๆ

ยูชิดีใจแทบคลั่ง กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบข้างๆหูของคนที่อายจนหน้าแดงได้แต่ซุกหน้าอยู่กับอกของเขา "เคย์จัง จูบได้มั๊ย?"

เสี้ยวหน้าแดงก่ำที่มองเห็นยิ่งแดงมากขึ้น แต่ก็พยักหน้าตอบรับแต่โดยดี

ยูชิยื่นมือสัมผัสคางมนเบาๆ เชยคางให้ร่างเล็กหันมาสบตา เลื่อนริมฝีปากเข้าหาช้าๆ.................

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงนาฬิกาปลุกทำให้ยูชิสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ หลังจากที่มองรอบๆห้องด้วยอาการตื่นตระหนก ก็เรียบเรียงความคิดทั้งหมดได้ว่าสิ่งที่เพิ่งจะผ่านไปเป็นเพียงความฝัน มือใหญ่กุมขมับพร้อมบ่นกับตัวเอง "ทำไมไม่ปลุกให้ช้ากว่านี้อีกนิดว้าาาาาาา อีกแค่นิดเดียวก็ได้จูบแล้วเชียว" ยูชิเอื้อมมือคว้านาฬิกาปลุกมาปิด พลางบ่นกับตัวเองต่อไปเรื่อยๆ "เฮ้อออ แต่ก็เอาเถอะ จริงๆน่าจะรู้อยู่แล้วนะว่าอาโตเบะไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้ ไม่มีทางทื่คนอย่างอาโตเบะจะทำช็อคโกแลตเองหรอก โอ๊ยยยย คิดแล้วเสียดาย ทำไมไม่กินก่อนฟระ ในความเป็นจริงแค่ช็อคโกแตจากอาโตเบะยังไม่มีหวังเลยแท้ๆ เสียดายชมัด"

"นี่ๆ อาโตเบะ" ยูชิที่กำลังนั่งรอเรียกในขณะที่อาโตเบะกำลังเปลี่ยนเสื้อหลังจากเลิกการฝึกซ้อมในตอนเย็น

"อื๋อ? มีอะไร" อาโตเบะปรายตามามองแว่บนึงก่อนจะหันกลับไปสนใจกับการเปลี่ยนเสื้อต่อ

ยูชิถอนหายใจเฮือกใหญ่ 'ทำไมไม่ทำตัวน่ารักอย่างในฝันบ้างซักนิดว้าาาา' เลิกสนใจกับความคิดของตัวเองหันไปคุยกับอาโตเบะต่อ "นั่นน่ะ ช็อคโกแลตวาเลนไทน์ที่ได้มาจากสาวๆเหรอ" ชี้ไปที่ถุงใส่ช็อคโกแลตขนาดใหญ่หลายถุงที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้องชมรม

"อืม ก็ไม่ใช่จากผู้หญิงอย่างเดียวหรอก มีอะไรล่ะ?" อาโตเบะตอบโดยไม่หันมามอง

"แล้ว..........วาเลนไทน์ปีนี้...ไม่คิดจะให้ช็อคโกแลตกับคนรักอย่างชั้นบ้างเหรอ?" ยูชิถามยิ้มๆ

ดูเหมือนว่าอาโตเบะจะชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหันมามองหน้าเขา "หา? นายว่าอะไรนะ? จะบ้าเหรอไง? ช็อคโกแลตที่ได้จากสาวๆเป็นกองนั่นยังไม่พอหรือไง" ชี้ไปยังกองช็อคโกแลตที่วางอยู่อีกมุมหนึ่ง "ทำไมชั้นจะต้องให้ช็อคโกแลตนายอีก"

"โอเคๆ ชั้นผิดเองที่เรียกร้องจะเอาอะไรจากนาย" ลุกขึ้นไปค้นของในกระเป๋าแล้วเดินมาหาอาโตเบะ "ในเมื่อนายไม่ให้ ชั้นให้เองก็ได้" ยัดช็อคโกแลตถุงเล็กๆลงในมือของอีกฝ่าย "เลือกแบรนด์เป็นพิเศษเลยนะเนี่ย ความหมายลึกซึ้ง" หัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม

"แบรนด์?"อาโตเบะก้มลงดูช็อคโกแลตที่อยู่ในมือ 'Kisses' เมื่อรู้ความหมายก็ทำเอาหน้าแดงไปวูบนึง "...ยูชินาย....."

ยังไม่ทันที่จะได้พูดสิ่งที่ต้องการ ประตูห้องชมรมก็เปิดออกมาขัดจังหวะกระทันหัน "อ๊ะ รุ่นพี่โอชิทาริ กัปตันอาโตเบะยังไม่กลับอีกเหรอครับ" คนที่เข้ามาก็คือหนุ่มรุ่นน้องที่ทำหน้าระรื่นจนหน้าหมั่นไส้

"อา....ก็นะ นายกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอโจทาโร่" ยูชิถามกลับ

"ผมมาเอาของที่ลืมน่ะครับ ช็อคโกแลตวาเลนไทน์ที่ได้มาจากรุ่นพี่ชิชิโดะ ไม่รู้ลืมได้ยังไง" โอโทริตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มวิ่งไปเปิดล็อคเกอร์ตัวเองหยิบห่อช็อคโกแลตห่อใหญ่ออกมาจากล็อดเกอร์แล้ววิ่งออกจากห้องไป โดยไม่ลืมลารุ่นพี่ทั้งสองคนก่อน "งั้นผมกลับแล้วนะครับรุ่นพี่โอชิทาริ กัปตันอาโตเบะ รุ่นพี่ชิชิโดะรออยู่น่ะครับ"

มาเร็วไปเร็ว จนยูชิตั้งหลักไม่ทัน "เฮ้ออออออ ของห่อใหญ่ขนาดนั้นลืมได้ไงนะ แล้วไอ้ที่พูดมากเกินจำเป็นนั่นมันอยากอวดเหรอไงฟระ" ฟุบลงกับโต๊ะบ่นไปเรื่อย "ดีจังเลยน้าาาาาา ได้ช็อคโกแลตด้วย อืมมม ถึงจะได้ช็อคโกแลตเยอะแยะ แต่ถ้าไม่ได้จากตัวจริงมันก็ไม่มีความหมายสินะ อิจฉาคนอื่นๆจัง"

อาโตเบะที่กำลังผูกเนคไทค์ เหลืบมองคนที่นอนบ่นอยู่คนเดียวอย่างรำคาญ จึงหยิบช็อคโกแลตที่ได้มาจากเจ้าตัวแกะออกมาชิ้นนึง แล้วเดินเข้าไปหา "เอ้า อยากได้ช็อคโกแลตจากชั้นนักใช่มั๊ย?"

ยูชิเงยหน้าขึ้นมองคนที่มายืนข้าง แล้วลุกขึ้นดูของที่อยู่ในมืออีกฝ่าย "อะไรกันเอาช็อคโกแลตที่ได้จากชั้นมาให้ชั้นเนี่ยน้าาาาา"

ระหว่างที่ยูชิกำลังบ่น อาโตเบะก็แกะห่อช็อคโกแลตที่อยู่ในมือแล้วใส่ปากตัวเอง พร้อมกับใช้มือข้างที่ว่างดึงเนคไทค์ของคู่สนทนาให้ก้มลงมาหา แนบริมฝีปากสีซากุระส่งผ่านรสหวานๆของช็อคโกแลตให้ แล้วจึงละริมฝีปากออก "แหวะ ช็อคโกแลตบ้าอะไรเนี่ย หวานชะมัด"

ระหว่างที่กำลังบ่นเรื่องรสชาติช็อคโกแลต ยูชิก็ดึงร่างบางเข้าประทับริมฝีปากอีกครั้ง จูบหวานๆที่แฝงความเร่าร้อนอยู่ในที ร่างสูงชิมรสชาติอยู่นานก่อนจะยอมละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อคนในอ้อมแขนทุบเข้าที่อกเขาเป็นการเรียกร้องให้หยุด "อืม เป็นช็อคโกแลตที่รสชาติดีมาก" ยูชิกระซิบด้วยสีหน้าทะเล้น