วันนี้ไปรับชุดคอสมา!!!(คอสอารายยย รอไปดูกันเองน้า วันอาทิตย์อ่ะ)

อะโห ชุดนี้เป็นชุดที่เราลงทุนกะมันเยอะจังเลย ต้องซื้อออฟชั่นเสริมเยอะมากอีกต่างหาก

ถ้าออกมาไม่เวิร์คนะ จะ.....มากเลย

อีกอาทิตย์เดียวก็จะถึงงานวิบูลย์กิจแล้ว เร็วจัง ยังไม่พร้อมเลยยยยยย ฮือๆ

แถมวันเสาร์พี่เราจะคลอดลูกอีก(เลื่อนมาอีกแล้ว) แต่งานvbkถ้าไปไม่ได้ตายแหงมๆ

วันเสาร์ขึ้นเวทีเหมือนปีที่แล้ว ตื่นเต้นๆ แต่ยังไม่รุเลยจะคอสอะไร ที่คิดไว้ไม่รุจะได้ป่าว เพราะงั้นม่ายยยบอก

วันอาทิตย์คอสกลุ่มใหญ่ถ้าเราไม่ไปมีหวังโดนรุม 555 แถมเราคงเศร้าตายเลย

วันนี้ไปรับเสื้อมา ชุดสวยงามอลังการมั่กๆ อยากให้ถึงวันคอสเร็วๆจัง(ตะกี๊แกบอกว่ายังไม่พร้อมไม่ใช่เหรอ?) อยากเห็นชุดคนอื่นบ้างง่ะ เอาเหอะ1อาทิตย์แป๊ปๆก็ผ่านไปแล้ว

ปิดเทอมได้ไม่เท่าไหร่ จะเปิดเทอมแล้ว เซ็งมั่กๆ เฮ้ออออ

วันนี้แว่บมา จิงๆตั้งใจเอาฟิคมาลงนะ แต่ ลืมเอาสายต่อมือถือมาล่ะ มันอยู่ในมือถือ ครั้งหน้าจะเอามาลงให้

วันนี้ แค่นี้ละกันจ้า

.

.

.

555 วันนี้ก็มาต่ออีกแล้ว ไม่ใช่อะไรหรอกแต่จะเอาฟิคมาลงจ้า

ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขียนคาแรคเตอร์เคย์จังผิดไปกว่าปกติ ตอนแรกจะมีแถมท้ายแต่รู้สึกว่าเคย์จังไปกันใหญ่ เลยไม่เขียนดีกว่า เป็นฟิคเรื่องที่สั้นที่สุดอีกเรื่องนึงของเราอ่ะนะ

ก็แค่อยากจะทำอะไรเพื่อแสดงความรักต่อเคย์จังเท่านั้น (จำไว้ว่าตอนนี้เราเกลียดเรียวมะ)

ถ้างั้นก็เชิญอ่านกันนะค้าบ ติชมได้นะ แค่อ่านแล้วสนุกกับมันไปซักนิดก็ดีใจแล้วล่ะ

.

.

.

After Match

ท่ามกลางแสงแดดรำไรของท้องฟ้ายามเย็น ความมืดค่อยๆคืบคลานเข้าปกคลุมท้องฟ้าที่เป็นสีแดงปนส้มระเรื่อๆ อากาศเย็นๆเริ่มแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ เสียงของผู้คนค่อยๆจางหายไป ไม่นานนักแสงสว่างของธรรมชาติก็ดับลง แสงไฟนีออนจากริมถนนและร้านค้าเริ่มสว่างขึ้นแทนที่แสงที่จางหายไป

ถึงจะไม่ใช่ฤดูหนาว แต่ถ้ามานั่งตากน้ำค้างตอนดึกๆอย่างนี้ล่ะก็ นายจะไม่สบายนะอาโตเบะ เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงดังขึ้นจากด้านหลัง

คนถูกถามปรายตามองเจ้าของเสียงก่อนจะหันกลับมานั่งเงียบตามเดิม

ทำอะไรอยู่? โทรไปที่บ้านเขาบอกว่านายยังไม่กลับ มือถือก็ติดต่อไม่ได้ ถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้เหรอไงว่าทำให้คนเขาเป็นห่วง กว่าจะตามตัวเจอได้

คนนิ่งเงียบหันมามอง เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามเหงื่อโทรมกายราวกับวิ่งมาเป็นเวลานาน แต่สีหน้ากลับไม่บ่งบอกอะไรเช่นนั้นเลย คนตรงหน้ากลับส่งยิ้มสบายๆให้เขาราวกลับจะปลอบใจ เห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกโกรธขึ้นมา ที่พูดได้ก็เพราะไม่ใช่ตัวเองน่ะสิ นายจะมาเข้าใจอะไรความรู้สึกชั้น นายไม่ใช่ชั้นนี่ ใช่สิ ชั้นมันไม่เอาไหนถึงได้แพ้เจ้าเด็กปีหนึ่งนั่น นายคงจะนึกหัวเราะเยาะชั้นอยู่ในใจใช่มั๊ย !! อาโตเบะตะคอกแบบไม่เกรงใจด้วยความรู้สึกที่อยากจะให้อีกฝ่ายเจ็บแบบที่เขากำลังรู้สึกบ้าง

คนถกต่อว่าไม่แสดงท่าทีอะไรสิ่งกับที่อีกฝ่ายพูด แต่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเซ็งๆด้วยซ้ำ พูดอะไรอย่างนั้น ทำตัวแบบนี้ไม่สมกับเป็นอาโตเบะเลยน้า~~~~ ท้ายประโยคก็ถอนหายใจน้อยๆ

หึ แล้วไอ้สมกับเป็นชั้น เนี่ย มันควรจะเป็นยังไงนั้นเรอะ? ลุกขึ้นจ้องหน้ากับอีกฝ่ายที่ยืนห่างออกไป

ยูชิยิ้มน้อยๆ ก็........นั่นสินะ ถ้าจะให้สมกับเป็นอาโตเบะล่ะก็...คงจะไม่ใช่การที่มานั่งเจ็บใจอย่างนี้ล่ะมั๊ง คงจะเวลาไปฝึกซ้อมหาว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหนมากกว่า จริงม๊ยล่ะ? ส่งสายตายิ้มเยาะให้อีกฝ่าย ราวับจะบอกว่า เป็นอย่างที่ชั้นบอกใช่มั๊ยล่ะ

คำพูดของยูชิทำให้เขาตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จริงสิ นี่เขามัวมานั่งซึมให้เสียเวลาอยู่ทำไมเนี่ย รู้สึกตัวเองงี่เง่าพิกลเลยแฮะ ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ทำไมบางครั้งคนตรงหน้าถึงเข้าใจเขาได้ดียิ่งกว่าตัวเขาเองอีกนะ

.........นั่นสินะ ต้องให้คนอย่างนายมาเตือนสติเนี่ยไม่สมกับเป็นชั้นเลยนะ อาโตเบะทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม หัวเราะฝืดๆกับตัวเอง ยอมรับความพ่ายแพ้ที่อีกฝ่ายยื่นมาให้อย่างไม่มีเงื่อนไข วันนี้เขาคงจะทำตัวไม่สมกับที่เป็นอาโตเบะจริงๆ

พอฟื้นตัวได้ก็ประชดทันทีเลยนะ แต่ก็ดีแล้วล่ะที่กลับมาป็นอาโตเบะของชั้นแบบเดิม เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ

หือ? หันมองหน้าอีกฝ่าย ใครเป็นของใครกัน? คนอย่างชั้นน่ะนะ จำไม่ได้ว่าเคยไปเป็นของๆใคร หรอกนะ น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง

อ..อ้าว ไหงงั้นล่ะ ยูชิหน้าเสีย หวังว่าอีกฝ่ายคงไม่โกรธจริงจังหรอกนะ

งี่เง่าน่า ยูชิ !! นายต่างหากล่ะที่เป็นของของชั้น ดึง เน็คไทด์ อีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ ก่อนถามซ้ำ ชั้นไม่ได้เข้าใจผิดไปใช่มั๊ย?

ยูชิถึงกับอึ้งไปนิดๆเมื่อโดนทำเช่นนี้ คร้าบบบ คร้าบบ ใครจะขัดขืนคำพูดของkingอย่างนายได้ล่ะ

หึ เข้าใจก็ดีแล้ว ปล่อยมือจากไทด์ของอีกฝ่าย หันหน้าหนีทำทีไม่สนใจ

ร่างสูงก้าวเท้าออกห่าง จัดเน็คไทด์ของตัวเองให้เรียบร้อย ถ้างั้นก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ..... เมื่อหันกลับมาก็พบว่าอีกฝ่ายนั่งนิ่ง จนต้องเดินเข้าไปหา

ทันทีที่เดินไปถึงตัวก็ถูกดึงลงไปกอด ใบหน้าของอาโตเบะซบลงที่ไหล่ของเขา ยูชิตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เสียงอู้อี้ดังมาจากคนที่ซบไหล่ ......แค่วันนี้เท่านั้นที่จะทำตัวแบบนี้ให้เห็น แค่วันนี้เท่านั้นที่จะทำตัวอ่อนแอ พรุ่งนี้ชั้นจะกลับไปเป็นชั้นคนเดิมที่แข็งแกร่ง มั่นใจ จะกลับไปเป็นkingคนเดิม เพราะงั้นตอนนี้ช่วยกำจัดความรู้สึกที่ไม่สมกับเป็นชั้น ออกไปที มือที่เกาะเขาอยู่กำแน่น

ยูชิค่อยๆจับมืออีกฝ่ายให้คลายออก ถ้านายทำย่างนี้ เดี๋ยวมือก็เป็นแผลหรอก ดูสิเป็นรอยหมดเลย ลูบนิ้วผ่านฝ่ามืออีกฝ่ายเบาๆ มือของนายไม่ใช่มือที่จะมาทำอะไรอย่างนี้ แต่มันมีเอาไว้เพื่อจับ racketไม่ใช่เหรอ? ลูบหัวพร้อมกับตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะประคองหน้าให้เงยขึ้นมาสบตา

ดวงตาที่มุ่งมั่น พร้อมที่จะต่อสู้กับทุกสิ่ง บัดนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบางถูกขบจนห้อเลือด ...เจ็บใจ.... เจ็บใจจริงๆ!! ทำไมถึงแพ้นะ ทำไมถึงเอาชนะไม่ได้!! ทั้งๆที่เจ้านั่นก็เป็นแค่เจ้าเปี๊ยกปีหนึ่งเองนะ ทำไมถึงชนะไม่ได้ล่ะ!!

ร่างสูงก้มลงจูบริมฝีปากที่แดงก่ำนั้นพร้อมกับกอดเบาๆ นายเป็นคนที่รู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ ว่าเจ้านั่นไม่ใช่เจ้าเปี๊ยกปีหนึ่งธรรมดาๆ นายทำดีที่สุดแล้วอาโตเบะ ชั้นต่างหากล่ะที่เป็นฝ่ายอิจฉานายที่แข่งได้ขนาดนั้น ปกติชั้นก็รู้อยู่แล้วว่าฝีมือของนายกับชั้นต่างกัน แต่ยิ่งได้มาเห็นการแข่งครั้งนี้ยิ่งทำให้ชั้นตระหนักถึงความต่างชั้นของฝีมือระหว่างเรามันมากแค่ไหนแต่ถ้ายังเจ็บใจขนาดนั้นล่ะก็.... จะร้องไห้ก็ได้นะ ชั้นคนนี้จะให้ยืมอกซับน้ำตาเอง บอกพร้อมกับส่งยิ้มให้ตามปกติ

งี่เง่าน่า เห็นว่าชั้นเป็นคนยังไงกัน บ้าที่สุด พูดไปก็รู้สึกเจ็บใจตัวเองที่อ่อนแอ จนอดไม่ได้ที่จะพิงเข้ากับอกของอีกฝ่าย แค่วันนี้แหล่ะนะ ขอยืมหน่อยละกัน

เต็มใจอย่างยิ่ง ยิ้มด้วยความเอ็นดู คอยลูบหัวให้เบาๆ หวังจะช่วยปลอบประโลมอีกให้คลายความเจ็บปวดลงไปได้บ้าง

Owari