2007/Jan/08

Tadaima!!

กลับมาแล้ว~~~~!!!

ก่อนอื่นเราขอกราบขอบพระคุณพี่น้องตระกูลไรท์ที่ทำให้เราได้มีเครื่องบินใช้ในทุกวันนี้ ไม่งั้นเราคงไม่ได้ไปญี่ปุ่นเพื่อพบกับพวกเขาหรอก จริงแมะ อิอิ

ไม่รุว่าจะรีพอร์ททั้งทริปไปทำไมก็เลยขอรีพอร์ทแบบสั้นๆแต่เน้นริคไคมิวละกันนะ อิอิ ก็ทริปนี้มันเพื่อริคไคมิวนินา

รอบนี้มีเรื่องระทึกเกือบทุกวันเลยล่ะ(โดยส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องทำตัวเองอ่ะนะ)

แค่ก่อนไปก็แย่ซะแล้ว สาย!!! วิ่งกันซะหูตูบขึ้นเครื่องบิน เหนื่อยมากๆ ทำเอาไปยูนิเวอร์แซล สตูดิโอแบบหมดแรง หนาวมากๆแถมยังไปเล่นเครื่องเล่นที่เปียกอีก แทบกลายเป็นตุ๊กตาน้ำแข็ง

วันที่2เข้าเกียวโตจะไปไหว้พระ ออกแต่เช้าแอบกินขนมปังบนรถไฟ เราก็ว่าเราไม่หิวนะ อิ่มแล้วทั้งๆที่กินขนมปังไปได้ครึ่งอัน แต่ระหว่างที่เข้าแถวกระดื๊บๆเข้าวัด(เนื่องจากคนเยอะมากๆ) พอเห็นบันไดวัด(มั๊ง) เราก็รู้สึกปวดท้องจี๊ดแบบเจ็บมากขึ้นมา แล้วก็เย็นวาบไปทั้งตัว ตาเริ่มพร่า ภาพข้างหน้าเริ่มมืด สรุปตรูไปเป็นลมที่นั่น!!! ทำลงไปได้ไงฟร้าาาาาา~~~!!! เซ็งตัวเองเจรงๆ

วันที่3ไปนารากัน ไปให้อาหารกวางด้วยล่ะ กวางที่นั่นน่ากลัวอย่างในการ์ตูนจริงๆด้วยล่ะ วันนี้เที่ยววัดหลายๆวัด เดินกันขาลากสุดๆ แต่วันนี้เราก็ตกลงปลงใจซื้ออะไรต่อมิอะไร ที่ได้มาวันนี้มีเครื่องราง2อัน อันนึงคุ้มครองกะอีกอันนึงเกี่ยวกับพาร์ทเนอร์ที่ซื้อคู่กับโรว์ เพื่อจะไปพบกับหนุ่มๆในวันพุ่งนี้ แล้วอีกอย่างนึงก็คือถุงหอม เป็นอะไรที่แบบว่าถ้าไม่บ้าโชเน็นองเมียวจิไม่ซื้อหรอกนะเนี่ย ตอนแรกลองดมดูก็รู้สึกว่ากลิ่นมันบุ่ยๆแฮะ ไม่เห็นหอมเลย แต่ตอนนี้ติดถุงหอมไปเรียบร้อยแล้วล่ะ 555 ชอบมากเลย

วันที่4วันนี้จับเอาบรรดาเครื่องรางต่างๆที่ซื้อมาและถุงหอมพกติดตัว ตอนช่วงเช้าไปเที่ยวในโอซาก้ากันวันนี้ไปไคยูคังกันล่ะ ได้ดูมัมโบ้กะฉลามวาฬที่อยากดูด้วย แต่เสียดายที่กล้องวีดีโอที่เอาไปมันดันทรยศเราเลยถ่ายกลับมาได้นิดเดียว หลังจากนั้นก็รีบบึ่งไปแถวๆชินไซบาชิกะนัมบะ เดินทะลุไปทะลุมาหาร้านอนิเมท(หามาตั้งกะ2วันก่อน) ก็ยังไม่เจอ วันนี้ตอนเย็นจะไปดูมิว พอได้เวลาว่าจะกลับแล้วก็มีคุณลุงใจดีมาถามว่าจะไปไหนแล้วก็พาไปด้วยล่ะใจดีสุดไปเลย ขอบคุณคุณลุงมากถ้าไม่มีคุณลุงเราคงไม่มีวันเจออนิเมท(ถึงแม้ว่าจนกระทั่งตอนนี้เค้าจะยังเข้าใจว่าเราหาร้านแม็คอยู่ก็เถอะ) พอเห็นหน้าอนิเมทปุ๊ปเราก็วิ่งกลับสถานีรถไฟและตรงกลับชินโอซาก้าทันที เพราะยังต้องไปหาฮอลล์เล่นมิวอีก ถึงจะยากลำบากแต่เราก็เจอฮอลล์ในที่สุด (รีพอร์ทมิวรอรวบยอดข้างล่างละกันนะคับ) หลังดูมิวก็นั่งรอหนุ่มๆออกมา แล้วก็เพราะว่าต้องวิ่งเลยทำให้ถุงหอมเราตกหายไปอันนึง เสียดายจัง แต่แลกกับสิ่งที่เราวิ่งไปหามันก็คุ้มอ่ะนะ

วันต่อมา เที่ยวในโอซาก้าเหมือนเดิม ไปแถวๆชินเสะไกแล้วก็สวนสัตว์(ชื่อไรนะ?) เดินสวนสัตว์นานกว่าที่คิด ทำให้เราตัดสินใจที่จะไม่ไปปราสาทโอซาก้าต่อ แต่ไปอนิเมทแทน ปล่อยพี่เราไปเที่ยวตามลำพัง ก็เลยมุ่งหน้าไปอนิเมทกะโรว์ แต่ก็ได้แค่เดินอยู่ประมาณ2ชม. ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะซื้ออะไรก็ต้องรีบกลับแล้ว แต่ก็ยังซื้อโดโทคิเกิร์ลไซด์ได้1เล่ม เลือกที่ลายเส้น แต่มันกลับทำตรูได้ลงคอ วันนี้ต้องเอาของแวะกลับไปไว้ที่โรงแรมทำให้ไปดูมิวสายกว่ามะวานอีก เฮ้อออออออ แถมยังวิ่งหูตูบอีกแล้วสิ ขายหน้าสต๊าฟจริงๆ วันนี้ตอนกลางคืนหนาวมาก ตอนกลางวันไม่หนาวเท่าไหร่เราเลยใส่น้อยกว่าวันอื่น1ชั้น ตอนกลางคืนยืนตากลมแทบแข็งตายแน่ะ

วันสุดท้ายแล้ว ตอนแรกว่าจะไปเอ็กโปแลนด์ล่ะ แต่ก็ตัดสินใจว่าไม่ไปดีกว่า เพราะบัตรรถไฟก็หมดแล้วด้วย เลยไปชอปปิ้งแถวๆชินไซกะนัมบะแทน เรากะโรว์เลยอยู่ที่มันดาราเคะ อนิเมทและเคย์บุ๊คส์ทั้งวันเลย หลักอยู่ที่เคย์บุ๊ค พินิจพิจารณาโดจินอย่างเมามัน เพราะพยายามที่จะไม่ซื้อเยอะก็เลยต้องเลือกเยอะๆหน่อย ชิ แต่ผลสุดท้ายก็ซื้อเยอะกว่าโรว์เกือบเท่าตัว (เด๋วรีพอร์ทโดที่ซื้อข้างล่างคับ) แล้วก็กลับโรงแรมตายอย่างเป็นสุข ถึงตอนกลับจะทุลักทุเลไปซะหน่อยก็เถอะ

วันสุดท้ายก็ไม่มีไรกลับบ้านเป็นอันจบ
ไปรีพอร์ทมิวดีก่า
.
.
.

ミュージカルテニスの王子様 Absolute King 立海 Feat.六角

ก่อนอื่นขอคอมเม้นท์แคสกันเล็กน้อย

เซงาคุ เป็นอะไรที่แบบว่า ไม่ค่อยตรงใจเราเท่าไหร่นะ ที่เวิร์คก็มีแค่ เทะสึกะ ฟูจิ เรียวมะแล้วก็คิคุมารุเท่านั้น คนอื่นๆเราไม่คิดว่าดีหรือแย่เป็นพิเศษ เฉยๆอ่ะ แต่มีคนนึงที่ขัดอกขัดใจอย่างรุนแรง คือคนเล่นไคโด เพราะว่ามันดูไม่เหมือนไคโดสุดๆ เป็นคนที่หน้าเล็กๆเอ๊าะๆอ่ะ ไม่มีความรู้สึกของไคโดอยู่เลยล่ะ ในเซงาคุถ้าจะให้เลือก ไอบะก็ดีนะ แต่เราไม่เลือกแฮะ ไม่ใช่สเป็คเท่าไหร่ แต่ระหว่างโดริกะมินามิสิ น่ารักจนเลือกไม่ถูกเลยว่าจะชอบใครดี

โรคคาขุ ถือว่าดีกว่าที่คิดนะ ก่อนอื่นต้องบอกว่าก่อนไปยังไม่ได้ดูโรคคาขุมิวเลยล่ะ เลยยังไม่รู้จักแคสทั้งหมดนี่เลยซักนิด ก่อนดูเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับใครเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่าซาเอกิน่าจะหล่อนะ แต่ไม่ได้ชอบ หลังจากที่ดูแล้ว โรคคาขุก็ถือว่าแคสติ้งได้ดีที่เดียวล่ะ แต่ที่เรากรี๊ดที่สุดในโรงเรียนนี้ไม่ใช่น้องหล่ออย่างซาเอกิหรือเดวิด แต่อิทจังน่ารักโดนใจเราแฮะ พอได้เห็นใกล้ๆนี่แบบว่าหน้าอย่างเนียน น่ารักโคดๆอ่ะ สรุปในโรคคาขุไม่รวมแฝดเราชอบอิทจังที่สุด

ริคไค (พระเอกของมิวครั้งนี้?) เริ่มที่ใครดีล่ะ เลือกไม่ถูก ก็คงจะต้องเป็นสุดที่รักเราสินะ ยูคิมูระตัวละครที่เรารักที่สุดตัวหนึ่ง ตอนเห็นในเว็บก็คิดว่าแต่งเป็นยูคิแล้วเปิดหน้าผากแอบตลกนิดๆนะ ก่อนไปพยายามทำใจรักมากๆ เตรียมของไปให้เขาด้วยล่ะ ก่อนไปพยายามดูหน้าคนเล่นแบบเพียวๆแต่ยังไม่ช่วยให้ตัดสินใจอะไรได้ แต่เรารักยุกกี้ถ้าเราไม่บ้าคนเล่นยุกกี้เราจะบ้าใคร ตอนแรกคิดแบบนั้น เพราะยังไม่ชอบใครซักคน เห็นแค่รูปไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่ ตอนเห็นบนเวที ครั้งแรกก็ยังคิดว่าแอบตลกอยู่ดี แต่ก็ดีกว่าที่เห้นในเว้บอ่ะนะ แต่หลังจากที่ได้เห็นน้องหมีขาว(ของโรว์หมีมาจาก ินามิ แต่ของเราก็ยางาิเฟร้ย ที่เป็นหมีขาวก็เพราะว่า น้องหมีขาวๆๆๆๆมากๆๆๆๆ เข้ากับสีดำที่ตัดกับผิวน้องได้สวยสุดๆน่ะสิ)ตอนแต่งตัวปกติ เราก็ตกหลุมรักที่น้องขุดไว้อย่างไม่อาจเอื้อมมือขึ้นมาแตะปากหลุมได้ (คาสึกิถึงขนาดแอบกระเด็นออกจากหัวเราไป2วัน)
ซานาดะ ก็ยังคงไม่เป็นที่ชื่นชอบของเราเหมือนเดิม หลังจากดูมิวก็ยังไม่รู้สึกชอบขึ้นมาซักนิด แถมแอบขำมันตอนสะพายเป้สองข้างอีก เป็นเด็กอนุบาลเหรอไงฟระ??
เรนจิ นี่ก็เรียกได้ว่าผิดความคาดหมายอีกคนนึง เพราะแต่เดิมไม่เคยเห็นวี่แววความน่ารักมาก่อน แต่หลังจากที่ได้เห็นตัวจริง น่ารักโคดๆๆๆๆ น่ารัก ตาโต ผิวเนียน ยังกะเด็กผู้หญิงแน่ะ แถมยังสูงมากอีกตะหาก (แต่ยุกกี้เองก็สูงมากเหมือนกันนะ) เราชอบเค้ามากเลยล่ะ
อาคายัน ดูในรูปมันแปลกๆ หัวมันหยอยแปลกๆเลยดูตลกๆ ตัวจริงๆถึงจะซาลาเปาบวมๆไปหน่อย แต่รอยยิ้มบางช็อตก็น่ารักเชียวล่ะ แต่ที่เห้นส่วนใหญ่จะเป็นการทำหน้าแบบจะร้องไห้ โดนป๊ะป๋าโกรธซะมากกว่า
บุนจัง น่ารักแฮะ ถ้าเทียบคนเล่นแล้ว เรนจังคนนี้ก็ให้สไตล์คล้ายกับเคนเคนอ่ะนะ แต่สำหรับเราในตอนนี้แล้ว เรนคุงน่ารักกว่าเคนเคนแฮะ เพราะพักนี้รู้สึกว่าเคนเคนออร่าสวยๆหายไปไหนก็ไม่รุ
แจ๊คเคิล โนคอมเม้นท์ ไม่เคยเม้นท์ให้มันมาแต่ไหนแต่ไร 555 แต่คนเล่นก็ดีนะ แต่ยังโนคอมเม้นท์อยู่ดี
นิโอ ดูในเว็บก็แอบคิดว่าตลกนิดนึง(ดูในเว็บตลกทุกคนแหล่ะ) ไปดูตัวจริงก็ถือว่าดีนะ หน้าตาโอเค เสียแต่บวม+เตี้ยไปหน่อยเวลายืนเทียบกับยางิว (ตรูช่างปากเสียจริงๆ) ดูเท่และดูดีได้ หากไม่ยืนเทียบกับยางิว
ยางิว นี่ก็พลิกความคาดหมาย ไม่น่าเชื่อว่าจะดูดีขนาดนี้ รูปที่เห้นมาทุกรูปเทียบไม่ได้กับตัวจริง เล่นเอาเรากะโรวืตาค้าง ยางิวโคดหล่อเลย หน้าเล็กแถมเนียนสุดๆ ดูดีมากๆจริงๆ

จบคอมเม้นท์แคส ไปดูดีกว่าว่าริคไคมิวมีอะไรบ้าง

วันแรกที่ไปดูวันที่3มกราคม ที่นั่ง แถวที่4 เก้าอี้ที่33 ริมสุดของบล็อคกลาง (ที่นั่งดีมากเลยล่ะ)
วันที่2 วันที่4มกราคม ที่นั่ง แถวที่14 เก้าอีกที่37(ล่ะมั๊ง) นับมาประมาณตัวที่4จากที่นั่งเมื่อวานแต่ถอยไปอีก10แถว
การดูใกล้กับดูไกลต่างก็มีข้อดีข้อเสีย ถ้าดูไกลๆจะได้เห็นภาพโดยรวม เก็บรายละเอียดได้เยอะกว่า แต่เห็นหน้าไม่ชัด ดูใกล้ๆจะได้แบบโคลสอัพ เห็นผิวหน้าชัดเจน เห็นความหล่อ ความน่ารักชัดเจน แต่...เลือกไม่ถูกว่าจะมองใครดี เพราะโคลสมากๆ เก็บรายละเอียดได้ไม่หมด และอาจหัวใจวายตายหน้าเวทีได้

วันแรกเสียเวลาหาฮอลล์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอยู่นานนนนนนน จนเกือบจะไปสาย แต่ก็ไปถึงก่อนเวลาซัก10-15นาทีได้ ก็เลยได้แวะซื้อของกันหน้างานก่อน โรว์ซื้อแพลมเฟ็ทกะถุงมือคิระคิระ(สรุปมันคืออะไรขอเรียกถุงมือคิระคิระละกัน -มันคือสิ่งที่ใช้ตอนเพลงOn My Way)ของเซงาคุ เราเศ้ราโคดๆๆๆๆๆๆๆ เพราะเราว่าจะซื้อของริคไค แต่เมื่อไปถึงSOLD OUT ทำกับเราอีกแล้วววววววววววว ใจร้ายชิบเป๋ง แล้วเราจะหาจหาไหนล่ะเนี่ย อยากได้เฟร้ยยยยยยย ครั้งหน้าใครไปดูริคไคมิวฝากซื้อหน่อย ถึงจะอยากไปซื้อเองก็เหอะ ส่วนอย่างอื่นเราจะออกมาซื้อกันทีหลัง

การแสดงเราเองตอนนี้ก็จำไม่ค่อยได้แล้วล่ะนะ อาจจะมั่วๆข้ามๆไปบ้าง เพื่อความสมบูรณ์อ่านบล็อคกิกะโรว์คู่กันละกัน 555

การแสดงครั้งนี้เริ่มด้วยการเปิดตัวริคไคให้คนดูให้เห็นก่อน(ริคไคไม่แน่จริงไม่ได้ร้องเพลงเริ่มเหมือนเฮียวเทนิหว่า ฮู่ยๆ) แล้วก็เป็นเพลงของเซงาคุ เพลงเปิดตัวตามธรรมเนียม ครั้งนี้เป็น 強くになるんだ!หลังจากจบเพลงก็เริ่มเนื้อเรื่องจากตรงที่ว่าดูวีดีดอการแข่งของริคไค ฉะนั้นก็เลยตัดไปที่เพลงของริคไค ตอนแข่งกับฟุโด+แนะนำตัวเล็กน้อย แอบขำท่าเต้นตลกๆของริคไคนิดหน่อย แล้วก็ตัดกลับมาที่เซงาคุหลังจากดูวีดีดอเสร็จ ก็เลยเริ่มฝึกซ้อม ถ้าจำไม่ผิดเป็นแค่การเต้นเข้าจังหวะไม่ได้เป็นเพลง แล้วก็เป็นเรียวมะเดินถือไม้แร็คพัง3อันออกมา แล้วก็ถูกสั่งให้ไปวิ่งอย่างที่ทุกคนรู้ดีนะคับ ต่างๆจากหนังสือตรงที่เจออาคายัน บุนจังแล้วก็แจ็คเคิล(ในหนังสือบุนจังยังอวดดีด่าอาคายันอยู่เลยแท้ๆ) แล้วก็เป็นการแข่งของ2คนนี้ ช่วงนี้อาคายันกับเรียวมะไม่ได้ร้องเพลง แต่กลับเป็นแจ็คเคิลกับบุนจังที่ได้ร้องเพลงแทน ทั้ง2คนนี้อยู่เพื่อเล่นบทฮาแท้ๆ พอเรียวมะถูกอาคายันตีนัคเคิลเสิร์ฟใส่ เจ้า2คนนี้ก็จะต้องทำท่าเจ็บตามๆไปด้วย แล้วทำท่าเจ็บแบบจิงจังอีกตะหาก ตลกมากๆ เรื่องตรงนี้ก็จะตัดจบลงตรงที่เรียวมะสติขาด แต่การแข่งยังไม่จบ แล้วก็เปลี่ยนฉากไปที่โรงพยาบาล(คราวนี้ใช้เตียงได้คุ้มสุดๆ) ยุกกี้คุงอยู่ในห้องกับซานาดะแล้วก็มีเรนจิ+คนอื่นๆวิ่งมาบอกข่าว
วันแรกที่ดู พอเดินเข้ามานิโอก็เดินอ้อมไปที่โต๊ะข้างเตียงดมดอกไม้พร้อมชี้ชวนให้ยุกกี้เอาบ้าง หวีทหวานกันอยู่2คน
วันที่2ที่ดู พอเดินเข้ามาแล้วนิโอก็ไม่ลังเลใจล้มตัวลงนอนข้างๆยุกกี้ที่นั่งอยู่ซะงั้น (โฮกกกก ทำไมเป็นคู่นี้ล่ะ)
แล้วซานาดะก็ต้องหันมาด่านิโอ (กร๊าาาา จิงๆอิจฉาล่ะซี่) นิโอทำท่าไม่พอใจแล้วก็เดินตามคนอื่นออกไป แล้วก็เป็นบทพูดของยุกกี้กะซานาดะ ที่ว่าอะไรนะ "จัดการให้เรียบร้อยล่ะ" หรืออะไรแนวๆนี้อ่ะนะ ซานาดะไม่ตอบแล้วก็เดินออกไป แอบสงสัยว่า แก2คนจะไม่คุยกันใช่มั๊ย โดยส่วนใหญ่เหห็นคนนึงถามอีกคนจะไม่ตอบ แล้วยุกกี้เราก็ฉวยโอกาสนี้ร้องเพลงเดี่ยวมันซะเลย ทำนองเดียวกะเพลงหลักของริคไคแต่เปลี่ยนให้ช้าลงแล้วก็เปลี่ยนเนื้อร้องไห้เข้ากับยุกกี้
แล้วซานาดะก็ไปถึงคอร์ทเทนนิส หลังจากที่รับเรียวมะที่เดินมาล้มใส่ก็โยนให้ยางิวอย่างไม่ไยดี(แอบอิจฉาเรียวมะอ่ะ) แล้วซานาดะมันก็บังอ