เอ๋? ชั้นกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย? ที่นี่ที่ไหนกัน? แล้วเมื่อกี๊ชั้นพูดอะไรไปเนี่ย? ขัดจังหวะอะไรกันฟระ? ว่าแต่กำลังคุยกับใครอยู่?

อยู่ๆก็โผล่ไปที่โรงเรียนชั้น แล้วยังไปแข่งกับซานาดะแบบนั้นอีก ใครจะยอมให้แข่งต่อกันล่ะ เกิดโรงเรียนชั้นแพ้ขึ้นมาก็แย่สิ คนตอบเดินกลับมาหาคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวพร้อมถ้วยกาแฟในมือ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆแล้วจึงยื่นถ้วยกาแฟให้อีกฝ่าย พร้อมกับยกถ้วยกาแฟของตัวเองขึ้นจิบ

เฮ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!! เจ้านี่มาอยู่ตรงนี้ได้ไงเนี่ยยยยยย!!!!!!!!!

ถ้างั้นทีหลังนายก็มาแข่งกับชั้นสิ เซย์อิจิ น้ำเสียงออกจะแสดงอาการประชด แต่ร่างเล็กก็เอนตัวพิงไหล่คนข้างๆอย่างเคยชิน

ช..ช..ช..ชั้น...ตัวชั้นทำอะร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย ไปซบมันทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยย

อืม...ข้อเสนอนั้นซักวันจะคิดดูนะ หันมาจูบที่ขมับเบาๆอย่างเอ็นดู ว่าแต่วันนี้อุตส่าห์มีเวลาว่างแวะมาบ้านชั้น จะมาบ่นเรื่องนี้อย่างเดียวเหรอไง ทั้งๆที่หลังจากออกจากโรงพยาบาลนี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแท้ๆ ได้ยินเช่นนั้น ฝ่ายที่นั่งพิงอยู่ก็รีบดีดตัวขึ้นมามองหน้าอีกฝ่ายทันที แต่เมื่อสบตากัน คำพูดที่จะหลุดปากออกมาก็ติดอยู่แค่ลำคอ ว่าไงล่ะ? จนถูกถามย้ำอีกครั้ง

อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!! จ...จ....จูบ!!! ตัวชั้นยอมให้โดนทำอย่างนี้ได้ยังง๊ายยยยยยยยยยยยยยย

ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ก่อนจะค่อยๆเรียบเรียงคำพูดที่อยู่ในใจ ใครว่าไม่ดีใจล่ะ คนที่ดีใจที่สุดที่นายออกจากโรงพยาบาลก็คือชั้นนะ บ้าชะมัด ถ้าต้องถูกคิดอย่างนั้นล่ะก็ ชั้นกลับดีกว่า คนพูดเปลี่ยนเป็นฝ่ายงอนบ้าง วางถ้วยกาแฟที่ยังไม่ทันดื่มกับโต๊ะแล้วทำท่าจะกลับ

ดีใจอะไรกันฟระ เจ้ายูคิมูระออกจากโรงพยาบาลวันไหนชั้นยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ แต่เอาเหอะ รีบๆกลับได้แล้ว ไอ้เรื่องบ้าๆนี่จะได้จบลงซักที

แต่ยังไม่ทันทีจะเดินผ่านหน้าคนที่นั่งอารมณ์ดีไปพ้น แขนเรียวก็ถูกฉุดอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงบนตักของอีกฝ่าย ทำอะไรน่ะ เดี๋ยวกาแฟก็หกหรอก ตัดพ้ออีกฝ่ายอย่างไม่จริงจังนัก สภาพตอนนี้กลายเป็นตัวเขากำลงนั่งอยู่บนตักของอีกฝ่ายและถูกโอบเอวเอาไว้แน่น

แทนที่จะห่วงกาแฟห่วงตัวเองก่อนได้ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~~~~~~~~~~~!!!

ก็เคย์โกะจะหนีนี่นา ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คนตอบเอื้อมมือผ่านร่างในอ้อมกอดไปวางถ้วยกาแฟ แค่นี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว นะ?

ไม่เป็นไรบ้าอะไรล่ะ ปล่อยชั้นได้แล้วว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!

ก็ใครใช้ให้พูดไม่เข้าหูล่ะ ตอบพร้อมกับหันหน้าหนีไปอีกฝั่งอย่างงอนๆ

เฮ้ยยยยยยยยยยย ตัวชั้นก็ขัดขืนมันหน่อยสิฟร้าาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!

งั้นจะไม่พูดต่อแล้วล่ะ อารมณ์ดีเถอะนะ ง้ออีกฝ่ายพร้อมพรมริมฝีปากลงบนไหล่บางที่อยู่ตรงหน้า

อย่ามาแตะต้องกันง่ายๆสิเฟร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!

ไม่พูดแล้วจะทำอะไร? คนถามทำสีหน้าแบบรู้ทัน

นั่นสิน้า.... ก็จะทำสิ่งที่จะทำให้หายคิดถึงเคย์โกะน่ะสิ ว่าพลางผลักร่างในอ้อมแขนลงบนโซฟา ก่อนจะประทับริมฝีปากลงแผ่วเบาทั่วใบหน้า แล้วจึงแลบลิ้นเลียริมฝีปากสีชมพู แล้วหัวเราะเบาๆ หวานเหมือนเคยเลยนะ

คิดถึงอะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!!!!! หวานบ้าหวานบออะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

คนถูกชมหน้าแดงด้วยความเขินอาย ตัดพ้อในลำคอเบาๆ บ้า... แล้วมือเรียวทั้งสองข้างก็โอบรอบคอของคนที่อยู่ด้านบน รั้งให้ลงมาประกบริมฝีปากอย่างอ่อนหวาน คนถูกจูบก็ตอบรับเป็นอย่างดี

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ใครก็ได้บอกทีว่ามันไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ทันใดนั้นภาพทั้งหมดก็หายไปจากตรงหน้า รู้สึกตัวอีกครั้ง ตัวเองก็กำลังนอนอยู่บนเตียงหลังเดิมที่คุ้นเคย รอบข้างยังคงมืดสนิท อากาศเย็นๆยังคงลอยคว้างไปมา มีแต่ตัวเขาเท่านั้นที่เหงื่อท่วมตัว สียงหายใจหอบดังไปทั่วห้อง เมื่อรวบรวมสติได้ เขาก็รีบสำรวจตัวเองเป็นการใหญ่ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เฮ้ออออออออ ฝันหรอกเหรอ โชคดีจริงๆเลย ความฝันบ้าๆ ดีนะว่าหยุดอยู่แค่นั้น แค่นึกถึงตอนต่อก็แย่แล้ว ถ้าต้องฝันต่อจริงๆล่ะก็... หลังจากที่นั่งทำใจอยู่พักใหญ่ เขาก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ยังมีเวลาอีกเยอะกว่าจะเช้า ไม่นานนักลมหายใจก็เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ แล้วห้วงนิทราก็เข้าครอบงำเขาอีกครั้ง

มีคนเคยบอไว้ว่าความฝันมาจากจิตใต้สำนึกซึ่งก็คือความต้องการที่แท้จริงที่เจ้าตัวไม่เคยรู้มาก่อน แล้วคราวนี้ ความฝันจะออกมาในรูปแบบไหนกันนะ?

終。

แล้วเจอกันพุ่งนี้นะ