ตอนนี้แทคคืออะไรไร ไม่รู้จัก รอมันเค็มได้ที่ก่อนนะ ค่อยทำ (หัวเราะ)
วันนี้ก็ขอลงฟิค ซักตอนนึงเป็นการเรียกน้ำย่อย เพราะว่าเป็นฟิคที่พยายามเขียนมานานมากแล้ว แต่ไม่ขยับซักที เลยเอามาลงไว้ เผื่อจะมีคนช่วยออกความเห็น และให้กำลังใจในการเขียนต่อ
เป็นฟิคเรื่องยาวที่ค่อนข้างยากสำหรับเรานะ ได้แรงใจมาจากอะไรหลายๆอย่าง ก็ภาวนาให้เขียนต่อให้จบทีเหอะ จริงๆอยากเอาไปทำโดแต่ไม่มีคนเขียนให้ก็เลยเอามาลงบล็อคแทนอ่ะนะ
เอาล่ะครับ ไปอ่านกันเลยนะ ใครมีไอเดียสนุกๆก็ติดต่อหลังไมค์ได้ เพราะยังคิดมุขไม่ค่อยออกเลยอ่ะ
.
.
.
Stimulation 0 Game
Prologue
หนุ่มน้อยอาโตเบะ เคย์โกะ อายุ15ปี กัปตันชมรมเทนนิสเฮียวเท ที่มีสมาชิกถึง200คน หลังเลิกเรียนการฝึกซ้อมกับบรรดาตัวจริงทั้งหลายถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ก็มีบางครั้งบางคราว ก็มีวันหยุดให้ได้พักผ่อนสบายๆบ้าง อย่างเช่นวันนี้นี่เอง
วันนี้ไม่รู้อะไรมาดลใจให้เขารู้สึกอยากจะหาอะไรทำสบายๆอยู่คนเดียว จึงสั่งให้คาบาจิกลับบ้านไปแล้วมาเดินอยู่ในย่านร้านค้าเพียงลำพัง
หลังจากไปนั่งจิบกาแฟอยู่พักใหญ่ๆ หนุ่มน้อยก็พาตัวเองเดินเข้าร้านหนังสือเลือกหนังสือที่สนใจซัก2-3เล่ม ซื้อติดมือกลับไปด้วย
ระหว่างทางทีเดินไปเรื่อยๆสายตาก็ทอดไปตามทางที่เดิน และไปหยุดอยู่ที่เกมเซนเตอร์ สถานที่รวมตัวของเด็กนักเรียนม.ต้นและม.ปลายแบบแปลกๆในสายตาเขา แน่นอนว่าเขาไม่เคยเข้าสถานที่เช่นนี้มาก่อน อย่างมากก็เพียงแค่ซื้อซอฟท์แวร์เกมกลับไปเล่นที่บ้านเท่านั้น
เมื่อมองต่อไปจึงรู้ว่าติดกับเกมเซนเตอร์ก็เป็นร้านขายซอฟท์แวร์เกมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หลังจากมองผู้คนที่สนุกสนานอยู่กับการเล่นเกม เขาก็นึกอยากจะเล่นเกมขึ้นมาบ้าง จึงลองเดินเข้าไปดูภายในร้านขายซอฟท์เกมนั้น
ภายในถูกตกแต่งไปด้วยโปสเตอร์โฆษณาเกมต่างๆและสินค้าของเกมชื่อดังจำนวนมาก ทันทีที่พนักงานเห็นเขาก็เดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "สวัสดีครับคุณลูกค้า ไม่ทราบว่ามีเกมไหนที่ต้องการเป็นพิเศษไหมครับ?"
"ไม่ล่ะ ขอดูไปเรื่อยๆก่อนละกัน" อาโตเบะตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ สอดส่องสายตามองไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดเข้ากับบูธเกมใหม่ที่ตกแต่งอย่างประหลาดพิกลในสายตาเข้า เพราะบูธทั้งบูธเต็มไปด้วยกระดาษที่ตัดเป็นรูปหัวใจแปะเอาไว้ "นั่น?" ชี้ไปทางบูธดังกล่าวพร้อมทำสีหน้าฉงนเป็นการตั้งคำถาม
"อ๋อ นั่นเหรอครับ StimulationLove Gameเป็นเกมใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาวันนี้เองล่ะครับ เห็นว่าเป็นเกมเสมือนจริงที่เหมาะกับคนวัยอย่างคุณลูกค้ามากเลยนะครับStimulation Love Gameเป็นเกมที่จะทำให้คุณลูกค้าได้พบกับประสบการณ์ความรักที่แสนจะซาบซึ้ง ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามนะครับคุณลูกค้า!!" พนักงานหนุ่มเปลี่ยนท่าทีทันทีที่พูดถึงความรัก ส่วนอาโตเบะน่ะเหรอ กำลังเบลอๆกับคำพูดของอีกฝ่ายอยู่เลยล่ะ "เริ่มด้วยความประทับใจที่ยากจะลืมเมื่อแรกพบ ทุกๆวันเราสองคนก็จะค่อยๆเรียนรู้นิสัยของกันและกันไปเรื่อยๆ ครั้งแรกที่ได้จับมือกัน ครั้งแรกที่ได้รับของขวัญ ครั้งแรกที่...."
******************************************
"เฮ้ออออ" อาโตเบะถอนหายใจดังๆเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องนอนของตัวเอง ไอ้เจ้าคนขายเกมบ้านั่น ร่ายทฤษฎีความรักบ้าบออะไรนั่นไม่ยอมหยุด จนเขาต้องยอมซื้อเกมบ้านั่นมาเพื่อให้หยุดพูดซักที แทนที่จะได้เกมดีๆกลับบ้านมาเล่น กลับได้เกมปัญญาอ่อนอะไรมาก็ไม่รู้
ทิ้งตัวลงบนที่นอนก่อนจะหยิบหนังสือที่ซื้อมาเปิดดู เพราะเจ้าพนักงานบ้านั่นแท้ๆเชียว ที่ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยขนาดนี้ ความอยากอ่านหนังสือที่ซื้อมาก็เลยหายไปหมดเลย อาโตเบะลุกขึ้นหยิบหนังสือที่ซื้อมาไปเก็บบนชั้น "ไหนๆก็ซื้อมาแล้ว ลองไอ้เกมนั่นดูหน่อยละกัน" บอกกับตัวเองแล้วจึงเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา
เมื่อใส่เจ้าแผ่นซอฟท์แวร์ที่ดูปัญญาอ่อนนั่นลงไปในเครื่อง อาโตเบะก็นึกสงสัยอยู่ในใจว่าเจ้าแผ่นงี่เง่านี่จะทำเครื่องคอมเขาพังหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีอะไรที่ต่างไปจากปกติ โปรแกรมถูกรันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เขาจัดการติดตั้งโปรแกรมได้อย่างราบรื่น หน้าจอแสดงผลกลายเป็นสีดำวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูหวานแหววที่ทำเอาเขาแทบอยากปิดเครื่องขึ้นมาทันที แต่ด้วยความที่สงสัยในคำพูดของพนักงานที่บรรยายถึงสรรพคุณความดีของเกม เขาก็เลยอดทนกับสีแสบสันของเกมนี้ต่อไป
หลังจากที่ใส่ชื่อ อายุ วันเกิด และข้อมูลอะไรอีกหลายๆอย่างลงไปแล้ว หน้าจอก็ขึ้นข้อความมาว่า ขณะนี้คุณเข้าสู่ระบบของ Stimulation Love Game เรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นหน้าจอจึงขึ้นหน้าที่แสดงสถานะของเขาจากข้อมูลที่กรอกลงไป และสถานะความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ ซึ่งก็ไม่พ้นไปจากบรรดาผู้เล่นตัวจริงในชมรม
อืม...นี่มันอะไรหว่า? สายตากวาดไปตามสัญลักษณ์ต่างๆที่ปรากฏบนจอ สัญลักษณ์รูปหัวใจหน้าบูดๆนี่มันอะไรกันหว่า?? จ้องสัญลักษณ์รูปหัวใจสีขาวซีดที่มีใบหน้าบูดบึ้งอยู่ตรงกลาง ที่อยู่ระหว่างชื่อเขากับบรรดาสมาชิกชมรมตัวจริงแต่ละคนที่เขากรอกลงไป หืมม แล้วทำไมเจ้าหัวใจที่อยู่ระหว่างชั้นกับยูชิถึงไม่เหมือนชาวบ้านเค้าหว่า?? ขมวดคิ้วมองสัญลักษณ์รูปหัวใจที่เป็นสีชมพูระเรื่อพร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มแบบอายๆ ที่ทำเอาคนมองรู้สึกหมั่นไส้ตะหงิดๆ
หลังจากที่พิจารณาหน้านั้นอยู่ตั้งนาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจวิธีเล่นเกมขึ้นมาเลย จึงคิดว่าถ้าลองเริ่มเล่นเดี๋ยวก็คงรู้เรื่องเองแหล่ะ พอคิดว่าจะเริ่มเล่นจึงรู้สึกตัวว่า รู้วิธีที่จะเริ่ม เพราะหน้าที่แสดงอยู่ก็บ่งบอกเพียงสถานะต่างๆของตัวเขา ไม่มีให้ไปต่อหรือย้อนกลับ หลังจากพยายามหาวิธีเล่นอยู่นานสองนาน เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจในที่สุด ปิดโปรแกรมลงแล้วจึงเอนหลังพิงเก้าอี้นวมแสนนุ่มอย่างเซ็งๆ เสียเวลาชะมัด เจ้าแผ่นบ้านี่จะต้องเสียแน่ๆเลย พรุ่งนี้ไปซื้อเกมดีๆมาเล่นแทนดีกว่า
To Be Continue
...หึๆ