2007/Jul/25

วันนี้เอาฟิคมาแปะฉลองวันออกBest Actor Series 008ให้กับคู่82 ซะหน่อย

แต่ฟิคที่ลงครั้งนี้เป็น 28นะคับ หลายๆคนคงแอบดีใจที่เป็น28 ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานไซด์82จะตามมาครับ

ครั้งนี้ต้องขอบคุณนางาเระซังมากที่มาวาดภาพประกอบให้ตามคำขอของเรา (มีพวกว่างงาน2คน)

ไม่พูดมากครับ ไปดูรูปกันก่อนนะ

ดูรูปแล้วก็ไปอ่านกันลยดีกว่าว่าเนื้อเรื่องมันเป็นยังไงกัน เชิญครับ

The Little Red Riding Hood : Side 28

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ชายป่าใหญ่ที่เงียบสงบ ได้มีกระท่อมเล็กๆของสองแม่ลูกตั้งอยู่ คุณแม่ยูคิมูระเป็นหนุ่มน้อยสุดสวยที่มีความงามเป็นที่เลื่องลือ แต่เนื่องจากสุขภาพที่ไม่ค่อยแข็งแรง จึงต้องมาอาศัยอยู่ในที่เช่นนี้(ห้ามถามว่าทำไมคุณแม่ถึงเป็นหนุ่มน้อย) ส่วนลูกสุดรักเพียงคนเดียวก็คือยางิว ฮิโรชิ สุภาพบุรุษผู้แสนอ่อนโยน

พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามลำพังและมีคุณยายซานาดะที่อาศัยอยู่อีกฟากหนึ่งของป่าแห่งนี้ วันหนึ่ง พวกเขาได้ข่าวว่าคุณยายล้มป่วยลง คุณแม่ยูคิมูระจึงจัดเตรียมอาหารใส่ในตะกร้าใบใหญ่ และบอกแก่หนูน้อยฮิโรชิว่า ฮิโรชิจ๊ะ ตอนนี้คุณยายซานาดะกำลังไม่สบายอยู่ ถ้ายังไงลูกช่วยเอาอาหารในตะกร้านี้ไปส่งให้คุณยายซานาดะที่ได้มั๊ยจ๊ะ?

คุณยายซานาดะล้มป่วยเหรอครับ? เด็กหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางคิดในใจ หา!! รองกัปตันซานาดะรับบทคุณยาย!? เอาจริงเหรอเนี่ย??

ใช่จ้ะ คุณยายซานาดะล้มป่วย แม่ก็เลยอยากให้ฮิโรชิเอาอาหารพวกนี้ไปให้คุณยายเขา เพราะคุณยายคงจะทำอะไรกินเองลำบากน่ะจ้ะ คุณแม่ยูคิมูระบอกด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

แล้ว...คุณแม่ไม่เอาไปให้คุณยายเองล่ะครับ?? ทำไมถึงให้ผมไปคนเดียวล่ะครับ? ฮิโรชิมองด้วยสายตาสงสัย

คนถูกถามทำท่าเศร้าหนักกว่าเดิม ถ้าทำได้แม่ก็อยากเอาไปให้คุณแย่เองหรอกจ้ะ แต่...อาการของแม่มัน... หนุ่มน้อยเอามือแตะหน้าผากทำท่าราวกลับจะเป็นลม

ฮิโรชิรีบลนลานรับตะกร้าจากมืออีกฝ่าย ข...เข้าใจแล้วครับ ผมจะเอาไปให้คุณยายเองครับ!!

ใบหน้าซีดขาวพลันปรากฏรอยยิ้มอย่างยินดี งั้นก็ฝากด้วยนะจ๊ะ ในป่ามีหมาป่านิโอจอมหลอกลวงอยู่ลูกก็ต้องระวังตัวให้ดีนะจ๊ะ

เข้าใจแล้วครับ ตอบพลางแอบคิดในใจ เฮ้ยๆ อาการเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้ว แต่ก็ส่งยิ้มตามแบบฉบับสุภาพบุรุษให้กับผู้เป็นแม่

อ้อ จริงสิข้างนอกอากาศคงจะเย็น สวมเสื้อคุลมนี่ไปด้วยละกันนะจ๊ะ คุณแม่ยูคิมูระหยิบเสื้อคลุมมีฮู้ดสีแดงแบบติดระบายเล็กๆส่งให้

ฮิโรชิยิ้มเฝื่อนๆเมื่อเห็นเสื้อคลุม นี่มันฤดูร้อนนะ หนาวอะไรกัน เอ่อ...อย่าดีกว่าครับ เฮ้ย ไม่สิ ไม่ต้องก็ได้ครับอากาศก็ไม่ได้หนาวซักเท่าไหร่ พลางดันเสื้อที่ถูกส่งมากลับคืน

ไม่ได้หรอกจ้ะ ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไงกัน คุณแม่ยูคิมูระบอกพร้อมสีหน้าเป็นห่วง

แต่ว่า... มันน่าอาย... ทำไมต้องติดระบายด้วยล่ะครับ ใครเป็นคนติดกันเนี่ย? ได้แต่คิดในใจแต่พูดออกไปไม่ได้ คือ...มัน...

แต่อะไรกัน ใส่ไปแหล่ะดีแล้วจ้ะ พลางเดินมาคลุมเสื้อให้กับเด็กหนุ่ม กระซิบเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เสียวสันหลัง เล่นตามบทซะ!!

เข้าใจแล้วครับ ดันแว่นให้เข้าที่ ใส่ไปคงจะดีกว่า อากาศหนาวจนขนลุกเลยครับเนี่ย รีบใส่เสื้อคลุมอย่างว่าง่ายทันที ถ้างั้นผมไปแล้วนะครับ รีบๆไปเลยคุณยายจะได้ไม่ต้องรอนาน ต่อท้ายในใจ ชีวิตผมจะได้ปลอดภัยด้วย รีบหยิบตะกร้าแล้ววิ่งออกไปทันที

คุณแม่ยูคิมูระส่งยิ้มตามหลัง เดินทางดีๆนะจ๊ะ เมื่อลูกสุดรักลับสายตาไป คุณแม่ยูคิมูระก็เดินเข้าไปในห้องครัว แล้วเอ่ยกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี เอาล่ะ ทำเค้กดีกว่า

************************

หนุ่มน้อยฮิโรชิก็เดินทางมุ่งหน้าเข้าป่า สายลมเย็นๆและกลิ่นของใบไม้ใบหญ้าทำให้รู้สึกปลอดภัยและผ่อนคลาย เขาไม่มีความคิดจะรีบไปรีบกลับอยู่ในหัวอยู่แล้ว จึงค่อยๆเดินเอื่อยเฉื่อยชื่นชมความงานของธรรมชาติรอบตัวไปเรื่อยๆ

เมื่อเดินไปเรื่อยๆก็พบกับกองขนปุกปุยสีเงินกองหนึ่งอยู่ริมแม่น้ำ หลังจากพิจารณาดูแล้วจึงรู้ว่ากองที่ว่าก็คือเจ้าหมาป่าสีเงินที่นิโอ มาซาฮารุนั่นเอง

เมื่อเขาก้มลงดูใกล้ๆจึงรู้ว่าเจ้าหมาป่าตัวนี้มีภาพอิดโรยและดูเหนื่อยอ่อนอยู่ เขายื่นมือเข้าใกล้หมายจะสัมผัสขนที่เป็นสีเงินส่องประกายนั่น แต่ยังไม่ทันที่จะได้แตะถูก เจ้าหมาป่านิโอก็ทำจมูกฟุดฟิดๆ ก่อนจะลุกพรวดพราดขึ้นมาพร้อมอุทานเสียงดัง อาหาร!!

หมาป่าสีเงินหรี่ตามองเขาด้วยแววตาแสดงความพออกพอใจ ก่อนที่จะกระโจนขึ้นบนตัวของร่างบางที่นั่งมองอยู่ด้วยความตกใจ ไซร้จมูกไปตามแก้มและลำคออย่างถือสิทธิ ฮิโรชิพยายามหยุดการกระทำของเจ้าหมาป่าสีเงิน แต่ก็ดูว่าความพยายามของเขาจะไร้ผล ทำอะไรน่ะครับนิโอคุง กระซิบเบาๆ เล่นตามบทสิครับ

เจ้าหมาป่ายังคงซุกไซร้จมูกไปเรื่อยๆ ทั้งแก้ม ลำคอ ใบหู ก็เล่นตามบทแล้วไง ในบทบอกว่าให้ดมหาอาหารไม่ใช่เหรอ? หึหึ ก็ทำอยู่นี่ไง

แต่มัน...ไม่ใช่...แบบนี้...นี่...ครับ... พยายามดันใบหน้าของหมาป่าหนุ่มออก แต่กลับถูกงับที่ข้อมือเบาๆแทน อ๊ะ!!...

หมาป่านิโอยิ้มเจ้าเล่ห์ รสชาติเยี่ยม กล่าวเบาๆให้พออีกฝ่ายได้ยินพร้อมแลบลิ้นเลียริมฝีปาก มองอีกฝ่ายที่จ้องเขาอย่างโกรธๆทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ น่ารักจนไม่อยากจะหยุดแกล้ง

คนคร่อมอยู่ลุกขึ้นยืนโดยไม่คลาดสายตาจากเหยื่อ ตรงโน้น มีทุ่งดอกไม้อยู่ ไม่เอาไปเป็นของฝากหน่อยเหรอ?

ดอกไม้? ก่อนอื่นเอาตัวเองออกจากตรงนี้ก่อนน่าจะเป็นการดีที่สุด เมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงรีบรับคำของอีกฝ่าย นั่นสินะครับ ถ้าคุณยายได้เห็นดอกไม้สวยๆคงจะรู้สึกดีขึ้นแน่ๆเลย ผมอยากจะได้ดอกไม้ไปฝากคุณยายสักหน่อย ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไปช่วยนำทางไปหาดอกไม้สวยๆหน่อยจะได้มั๊ยครับ?

ได้สิๆ หมาป่าตอบรับคำขออย่างยินดี เดินมุ่งหน้าไปยังทุ่งดอกไม้กลางป่า พลางนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจกับอาหารอันโอชะที่เดินตามหลังมา

************************

เมื่อเดินมาได้พักใหญ่ๆ สายลมโชยก็พัดพาเอากลิ่นหอมหวานของบรรดาดอกไม้นานาพรรณมาให้ชื่นชม นี่ไงล่ะทุ่งดอกไม้ที่สวยที่สุดของป่าแห่งนี้ หมาป่านิโอบอกอย่างภาคภูมิใจ ราวกับกำลังอวดของสะสมชิ้นสำคัญของตน

อา.......สุดยอดเลยนะครับเนี่ย หนูน้อยหมวกแดงถึงกับตกตะลึงไปชั่วครู่ เมื่อผ่านบรรดาต้นไม้ใหญ่ตัดเข้ามาในใจกลางของป่า ไม่น่าเชื่อว่าจะมีทุ่งดอกไม้ที่สวยงามขนาดนี้หลับใหลอยู่อย่างเงียบๆ

ใช่มั๊ยล่ะ!! หมาป่าหนุ่มก้มลงเด็ดดอกไม้ขึ้นมาดอกหนึ่งแล้วยื่นให้อีกฝ่าย อ่ะให้ เข้ากับนายมากเลย

คนถูกชมรับดอกไม้มาอย่างเขินๆ เอ่อ..ผมเก็บดอกไม้ไปฝากคุณยายก่อนดีกว่าครับ หันขวับหนีเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นหน้าที่แดงก่ำอยู่ในตอนนี้

เดี๋ยวซี่ ดึงมือที่ถือตะกร้าไว้ ตะกร้าฝากไว้ที่นี่ก่อนก็ได้ ถือไปด้วยจะเกะกะตอนเก็บดอกไม้เปล่าๆนะ หรือว่า... จับมืออีกข้างขึ้นมาจูบที่ปลายนิ้วเบาๆ จะให้ชั้นไปช่วยถือด้วยดีล่ะ

รอยยิ้มแฝงความหมาย ทำให้เขาตัดสินใจไม่ยากเลยที่จะทิ้งตะกร้าไว้กับหมาป่าสีเงินตัวนี้ ซึ่งมันคงจะดีกว่าการทิ้งตัวเองไว้กับหมาป่าเป็นแน่ งั้นฝากด้วยนะครับ ผลักตะกร้าใส่อกอีกฝ่าย แล้วรีบวิ่งตรงไปยังใจกลางของทุ่งดอกไม้โดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

หมาป่านิโอทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้า มองอีกฝ่ายที่กำลังคัดเลือกดอกไม้ด้วยท่าทีหวาดระแวงอย่างสบายอารมณ์

ไม่นานนักหนูน้อยหมวกแดงก็ถือดอกไม้ที่ถูกจัดรวมกันเป็นช่อน่ารักกลับมา สิ่งที่รออยู่ก็คือหมาป่าที่นอนหลับตานิ่ง เอ๋...หลับไปแล้วเหรอ? แต่ว่าแค่แป๊บเดียวเองนะ? เขาวางช่อดอกไม้บนตะกร้าก่อนจะก้มลงพิจารณาเจ้าหมาป่า ทว่ามือของคนที่เขาคิดว่าหลับไปแล้วกลับฉุดให้เขาล้มลงไป

ชั้นหิวแล้วอ่ะ หมาป่าบ่นเบาๆ พลิกให้ร่างในชุดแดงลงไปนอนอยู่บนพื้นหญ้า ได้กลิ่นดอกไม้หวานๆแบบนี้ ทำให้อยากกินอะไรหวานๆขึ้นมาเลย ว่าพลางก้มลงเลียริมฝีปากของอีกฝ่าย อืมมม หวานใช้ได้ งั้นขอทานล่ะนะ

หยุดก่อนครับนิโอคุง!! ร่างข้างใต้ตะโกนอย่างลืมตัว

ใบหน้าคมเข้มของหมาป่าส่ายน้อยๆ ก่อนจะกระซิบว่า ไม่ใช่นิโอคุง แต่ต้องเป็นคุณหมาป่าสิ

คนถูกแย้งกัดริมฝีปาก ก่อนจะเค้นเสียงออกมาอย่างลำบาก เพราะตอนนี้มือของอีกฝ่ายเริ่มสัมผัสเขาไปทั่ว หย...หยุด...เถอะครับ..คุณ...หมาป่า

ดีมาก หมาป่านิโอบอกด้วยความพออกพอใจ ก้มลงสัมผัสริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วอีกครั้งก่อนปล่อยให้ร่างข้างใต้เป็นอิสระ ว่าแต่ ชั้นหิวแล้ว จะให้ทำไงล่ะ ถ้าไม่ให้กินของที่อยู่ตรงหน้า ชี้ไปยังตะกร้าอาหารที่วางอยู่ใกล้ๆ แต่ถึงแม้ว่ามือของหมาป่าจะตีความ อาหารที่อยู่ตรงหน้า เป็น ของในตะกร้าที่เขาหิ้วมา แต่สายตาของคนพูดมันกำลังตีความว่า ตัวเขา คือ อาหารที่อยู่ตรงหน้า

ถ้างั้นก็มาทานอาหารกลางวันกันเถอะครับ ยางิวนึกขอโทษคุณยายอยู่ในใจ แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของตัวเขาสำคัญกว่าอาหารของคุณยายเป็นแน่แท้ หยิบของในตะกร้าออกมาจัดการทำให้กลายเป็นมื้อกลางวันแสนอร่อย พลางนึกขมขื่นอยู่ในใจ ทำไมการไปเยี่ยมคุณยายถึงกลายเป็นปิคนิคกับหมาป่าได้ล่ะเนี่ย?

แล้ววันอื่นๆล่ะ หิวก็คงต้องไปหาอาหารกินเอาเองสินะ พึมพำเบาๆราวกับไม่ใส่ใจ แต่สายตาที่มองมานั้นกำลังสื่อความหมายว่า นายนั่นแหล่ะคืออาหารที่ชั้นพูดถึง

ถ้าต้องเจอเหตุการณ์เช่นนี้ทุกวัน เขาแย่แน่ๆ ทำยังไงดีๆ? จริงๆมันจะต้องมีนายพรานออกมาช่วยเขาไม่ใช่เหรอไงกัน? ถ้างั้น...ถ้างั้นผมจะแบ่งอาหารให้ทุกวันเลยดีไหมครับ? อย่างน้อยวิธีนี้ก็คงดีกว่าให้เขาต้องมาโดนหมาป่าปองร้าย(ทางร่างกายทุกวัน)

ทุกวัน? อืมม น่าสนอยู่นา... หมาป่าทำท่าครุ่นคิด กินของหวานด้วยได้ป่าวอ่ะ?

ได้สิครับ หนูน้อยหมวกแดงตอบรับอย่างยินดี ถ้าข้อตกลงนี้เป็นผล เขาก็คงจะวางใจกับความปลอดภัยของตัวเองได้ ทานของหวานได้ทุกวันเลยล่ะครับ ให้คำเป็นมั่นเหมาะโดยที่ไม่ได้เข้าใจถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของหมาป่าเลยสักนิด

งั้นก็ตกลง!! วันนี้แค่ชิมของหวานก็แล้วกัน ว่าแล้วก็ขโมยลิ้มรสริมฝีปากของร่างในชุดสีแดงอีกครั้ง

เอ๋!!! ของหวานที่ว่าหมายถึงผมเหรอครับ!? ชายหนุ่มร้องอย่างตกตะลึง มองหน้าคนที่ลุกขึ้นยืนเรียบร้อยแล้ว

เอ้า ไปได้แล้วจะไปบ้านคุณยายไม่ใช่เหรอไง? มัวแต่นั่งอยู่เดี๋ยววันนี้ก็ไม่ถึงกันพอดี เมื่อได้ของที่อยากได้ เจ้าหมาป่าก็เปลี่ยนท่าทีทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขึ้นมาทันที

แล้วใครที่มันทำให้ไปไม่ถึงซักทีกันล่ะครับ? บ่นอยู่ในใจ ขณะที่ส่งมือให้อีกฝ่ายช่วยฉุดขึ้นมายืน เอ่อ...เรื่องของหวานที่ว่าน่ะ...แบบว่า.... เขาอยากจะเปลี่ยนข้อตกลงที่ทำกันไว้ซักเล็กน้อย อย่างน้อยของหวานที่ว่าก็ควรจะไม่ใช่ตัวเขา

แต่ดูเหมือนหมาป่าสีเงินจะอารมณ์ดีเกินกว่าจะฟังและยอมให้เขาเปลี่ยนข้อตกลงกันซะแล้ว ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวจะมืดซะก่อน บอกพลางจับมือของอีกฝ่ายจูงไปด้วย

************************

พวกเขามาถึงบ้านคุณยายบ่ายแก่ๆ หนูน้อยหมวกแดงเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปพบกับคุณยายที่นอนป่วยอยู่บนเตียง โดยทิ้งให้หมาป่านิโอยืนรออยู่หน้าประตู

สวัสดีครับคุณยายซานาดะ... ท้ายเสียงเงียบไปเมื่อเจอกับบรรยากาศอึมครึมของอีกฝ่าย

ช้ามาก! นี่มันกี่โมงเข้าไปแล้ว....... เสียงบ่นของคุณยายดังขึ้นทันทีที่สบตากับเขา และก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดลงง่ายๆ

ตามบทจริงๆ หมาป่าจะต้องมากินคุณยายสินะ ถ้านิโอคุงเล่นตามบท ผมก็คงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งหมดก็เพราะนิโอคุงคนเดียวแท้ๆเลย เขานึกบ่นอยู่ในใจขณะที่จัดดอกไม้ลงแจกันให้คนป่วย ตอนแรกว่าจะวางไว้ข้างเตียงคนป่วย แต่คนป่วยดูไม่ค่อยป่วยเท่าไหร่ แถมมันออกจะไม่เข้าซะอีก เขาก็เลยวางมันไว้ที่ริมหน้าต่างแทน

คุณยายครับ เอ่อ...นี่เป็นอาหารที่คุณแม่ฝากมาให้ครับ บอกไม่ได้เด็ดขาดว่าโดนกินไปเกือบหมดแล้ว ก็มี...ขนมปัง 1 ก้อน กับ....น้ำผลไม้ 1 ขวด...นะครับ ยางิวแอบเหงื่อตกกับจำนวนของที่เหลืออยู่ มันแทบไม่เหลือเลยนี่นา

แต่ดูเหมือนว่าคุณยายจะยังคงบ่นเรื่องการมีระเบียบอะไรซักอย่างโดยไม่ทันฟังเขา ถ้างั้นนี่ก็คงเป็นโอกาสให้เขาไม่หาเรื่องใส่ตัว หนูน้อยหมวกแดงจึงวางตะกร้าไว้บนโต๊ะในห้องครัวแล้วกล่าวลาเบาๆ นี่ก็เย็นมากแล้ว ถ้าผมไม่รีบกลับคุณแม่คงจะเป็นห่วงงั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ เขาเปิดและปิดประตูอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเสียงบ่นของคุณยาย

โอ้ เสร็จแล้วเหรอ เร็วดีจัง หมาป่าหนุ่มร้องทักเมื่อเห็นอีกฝ่ายออกมาจากบ้านของคุณยาย

จริงๆแล้วคุณหมาป่าจะต้องไปกินคุณยายก่อนไม่ใช่เหรอครับ? หนุ่มแว่นถามอย่างเหนื่อยๆ

แหง่ะ ให้กินคุณยายแบบนั้นน่ะเหรอ ชั้นขอผ่านก่อนเลย สู้มากินของหวานๆอย่างนายดีกว่า หมาป่านิโอตอบ พร้อมก้มลงหอมแก้มคนที่เดินอยู่ข้างๆ

อ๊ะ!! หนูน้อยหมวกแดงจับแก้มที่ตอนนี้มีสีเหมือนกับผ้าคลุมที่สวมอยู่ มองหน้าอีกฝ่ายอย่างโกรธๆ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

************************

เมื่อกลับมาถึงบ้านสิ่งที่รอต้อนรับเขาอยู่ก็คือคุณแม่ที่กำลังนั่งจิบน้ำชาทานขนมอยู่กับนายพรานบุนตะอย่างสบายอารมณ์ นายพรานที่ควรจะไปช่วยเหลือเขาจากหมาป่ากำลังนั่งกินเค้กฝีมือคุณแม่อย่างสบายอารมณ์ โดยไม่รับรู้ถึงความเดือดร้อนของเขา นึกแล้วก็ทำให้รู้สึกโมโหขึ้นมาตะหงิดๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

เฮ้อออออออ เขาถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ วันนี้หมาป่านิโอแยกไปที่ชายป่าและบอกว่าพรุ่งนี้จะมาหาอีก เขาจะทำยังไงกับวันพรุ่งนี้ดีล่ะเนี่ย??

終わり。

おまけ

ทำไมผ้าคลุมของหนูน้อยหมวกแดงจะต้องติดระบายด้วยน่ะครับ?? ยางิวถามอย่างไม่สบอารมณ์

ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครที่สามารถตอบคำถามของเจ้าตัวได้ เพราะในทีแรกเจ้าผ้าคลุมตัวปัญหามันก็ไม่ได้มีระบายหวานแหววติดอยู่

รุ่นพี่ยางิวนี่เหมาะกับผ้าคลุมสีแดงติดระบายนี่จังเลยนะครับ ตอนติดไม่คิดว่าจะเข้าได้ขนาดนี้นะเนี่ย คิริฮาระ อาคายะ รุ่นน้องตัวดีที่มักจะก่อปัญหาเดินเข้ามาชมเปราะโดยไม่รู้ว่าเป็นการหาเรื่องใส่ตัวโดยใช่ที่

อาคายะคุงเองน่ะเหรอที่มาติดระบายบ้าๆกับผ้าคลุมสีแปร๋นๆนั่นน่ะครับ!! ยางิวหันไปหาตัวต้นเหตุอย่างเงียบๆ ถึงใบหน้าจะดูเรียบเฉย แต่ก็รู้สึกได้ถึงความโกรธที่แผ่ออกมาอย่างเงียบๆ

รอยยิ้มเย็นๆ ทำเอาคนที่เป็นเป้าหมายถึงกับหน้าถอดสี อ..เอ๋..อะไรกันอ่ะ ก็รุ่นพี่นิโอเป็นคนบอกให้ติดเองนี่นา ชี้ไปยังคนที่ยืนทำหน้าไม่รู้เรื่องแต่แอบยิ้มเยาะอยู่ในใจ

นิโอคุง หันขวับไปหาคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เล่นมากเกินไปแล้วนะครับ

ก็เหมาะดีไม่ใช่เหรอ? ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่ คนโดนดุตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ซ้ำยังส่งยิ้มล้อเลียนให้คนที่โกรธอยู่

เหมาะอะไรกันล่ะครับ รู้ไหมครับว่าต้องมาใส่อะไรแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นตั้งเยอะน่ะมันหน้าอายขนาดไหนกัน ชายหนุ่มดันแว่นให้เข้าที่ก่อนตั้งท่าจะอบรม แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ เขาก็ถูกรวบตัวเข้าไปในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ท..ทำอะไรน่ะครับนิโอคุง

คนกอดโบกมือไล่คนอื่นๆออกไปโดยไม่พูดอะไร

นิโอนายจะทำอะไรของนายน่ะ ซานาดะตั้งท่าจะดุลูกทีมที่ทำตัวไม่จริงจังอยู่ตลอดเวลา

อย่าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่นเค้าเลยน่ะเก็นอิจิโร่ กลับกันได้แล้ว ยูคิมูระบอกพลางดึงแขนอีกฝ่ายไปทางประตู

อ...แต่... ซานาดะทำท่าลังเล แต่ก็ขัดคำพูดของคนสั่งไม่ได้

นิโอโบกมือพลางส่งยิ้มเป็นเชิงขอบใจให้ยูคิมูระ กัปตันทีมยิ้มตอบพร้อมหันไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เร็นจิ พวกเราเองก็กลับกันเถอะ เมื่อคนถูกชวนพยักหน้าตอบรับ ทั้งสามคนก็พากันเดินออกจากห้องไป

แจ็คกัล ชั้นกลับก่อนน้า วันนี้มีนัด บุนตะหันมาบอกพลางยิ้มอย่างร่าเริง บาย ยางิว นิโอ

นัดทัวร์ขนมหวานกับเจ้านั่นอีกแล้วล่ะสิ คนถามถอนหายใจเบาๆอย่างเอ็นดูกับรอยยิ้มแหะๆที่เป็นการตอบรับคำถามของเขา ชั้นเสร็จพอดี ออกไปพร้อมกันเลยละกัน เขาคว้ากระเป๋าแล้วเดินตามร่างเล็กไป

นิโอหันไปมองหน้ารุ่นน้องที่ยังยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางส่งสายตาเป็นเชิงถามว่า ยังไม่ออกไปอีกเรอะ?

ง...งั้นผมขอตัวก่อนล่ะครับ!! ว่าแล้วก็รีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ทำอะไรของคุณน่ะครับนิโอคุง ต่อหน้าทุกคนแท้ๆ หนุ่มแว่นยังคงตั้งท่าจะตัดพ้อคนที่กอดไม่ยอมปล่อยต่อ

หืมม...ยางิวไม่ชอบผ้าคลุมติดระบายลูกไม้ของชั้นเหรอ? ออกจะเข้ากันขนาดนั้นแท้ๆ นิโอทำท่าน้อยใจซบลงบนบ่าของอีกฝ่าย

จะไปชอบได้ยังไงล่ะครับ น่าอายจะตายไป แล้วยังต้องไปใส่ต่อหน้าคนเยอะขนาดนั้นอีก ถ้ากัปตันยูคิมูระไม่บังคับให้ใส่น่ะ ผมไม่มีทางใส่เด็ดขาด กัปตันตอนนั้นน่ะ ถึงจะยิ้มอยู่แต่น่ากลัวมากๆเลย คุณรู้รึเปล่า? แค่นึกถึงรอยยิ้มของยูคิมูระในตอนนั้นก็รู้สึกยะเยือกแล้ว

พูดแบบนั้นกับกัปตันเป็นเด็กไม่ดีเลยนะ ยางิว อย่างนี้ต้องลงโทษ ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะผลักคนที่ไม่ระวังตัวให้ล้มลงบนโต๊ะแล้วคร่อมไว้ไม่ให้อีกฝ่ายหนีไปได้

จ...จะ..จะทำอะไรน่ะครับ ยางิวถามเสียงสั่น จริงๆก็รู้อยู่แก่ใจว่าจะโดนทำอะไร แต่ไม่อยากจะยอมรับความจริงสักเท่าไร

ก็ลงโทษเด็กไม่ดีไง กระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้ร่างทั้งร่างรู้สึกสั่นสะท้าน

คำตอบที่ได้รับพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกว่ากำลังจะถูกหมาป่ากินทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก เขาเป็นหนูน้อยหมวกแดงคงจะต้องยอมรับชะตาที่จะถูกหมาป่ากินสินะ แต่การยินยอมเป็นเหยื่อให้กับหมาป่าสีเงินแสนสวยตัวนี้คงจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ยังไงมันก็เป็นชะตากรรมของเขาอยู่แล้ว

終わり。

เอาล่ะ จบแล้วๆ เป็นยังไงกันบ้าง ถ้ารู้สึกสนุกกับมันซักนิดก็ดีนะครับ

ต่อไปก็ขอแปะเนื้อเพลงI Should ของ Baba Toru ซักหน่อยนะครับ

ความหมายเพลงดีมากๆ ไว้ถ้าราได้เนื้อเพลงแบบชัดๆแล้ว (หรือใครมีเนื้อญี่ปุ่นชัดๆ โยนมาให้ทีครับ) จะมาแปลให้ฟังกันครับ

Donna kotoba nara kimi no kokoro wo karuku dekiru darou

Kawakanai kizuato wo

kakushiteru tsumori demo boku ni wa mieru dakara

Nani ga dekiru ka wakaranai kedo Fuan na jikan wa soba ni iru yo

Sugu ni kuzurete shimaisou na Kimi wo hitori dewa karesanai yo

Yume wa koki toshite sankouku ni naru Kisuite irun darou

Tatoshitemo kaerareru

Kaketemo michiru omoi Kono mama kirenai you ni

Nani ga dekiru ka wakaranai kedo Waratteru kimi ni aitakute

Tatta ichibyou sore dake demo minogasanai you koko ni iru yo

Nani ga dekiru ka wakaranai kedo Waratteru kimi ni aitakute

Tatta ichibyou mata ichibyou ikkai zusu fuete ikeba ii na

วันนี้ก็แค่นี้ละกันครับ ยาวมากแล้ว

บ๋ายบีครับทุคน

ราตรีสวัสดิ์

Comment

Comment:

Tweet


อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
*ช๊อคตาย* สงสารหนูน้อยหมวกแดง
โดนคุณหมาป่างาบซะแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ
เรื่องน่ารักมากเยย ขอบคุณ
สำหรับฟิคครับจ๊ะ อุฮิ~
#6 by sensenjeen* At 2009-04-16 20:13,
อ่านแล้วหนุกจัง
อิ อิ อิ
555+
ปายละ
บาย
big smile open-mounthed smile confused smile
#5 by หมิวจร้า รักจิง (118.174.206.18) At 2008-07-10 17:35,
555 มีการดักทางไว้ก่อนอีกนะค่ะว่าห้ามถามเนี้ย
รู้สึกเหมือนจะลืมไปแปล้วว่าหนูน้อยหมวกแดงเป็นยังไงเหมือนตอนเด็กๆจะเอานิทานมาปนกันหลายเรื่องเหลือเกิน
คุณแม่กับคุณลูกนี่ช่างน่ารักจริงๆ ท่านหมาป่าก็สมบทบาทซะจริง แต่คุณยายเนี้ยสิ...ท่าทางจะเลือกมาตามความแก่ หุหุ
#4 by RyoNa... At 2007-07-27 21:50,
ถามว่ารู้สึกยังไงบ้างตอบได้อย่างเดียว

ขำ!!!!!!!!!!!!!!!!

กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ซานาดะทุเรศ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 5555555555 คุณแม่น่ากลัว......... ยางิวน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อีหมาป่าก็น่าถีบบบบบบบบบ ฮากกกกกกกก
#3 by KeeChan At 2007-07-26 09:05,
=[]= เพราะเอาเรื่องหนูน้อยหมวกแดงมาดูเปล่าเนี่ย~!! จะว่าไป เพิ่งเบิ่งเรื่องหนูน้อยหมวกแดงกับยูบีซีวันนี้เอง กร๊ากก~~

เก็นจัง...เป็นคุณยายอ๊ะ!!! (แต่ก็เหมาะแล้ว...)

หนูน้อยหมวกแดงน่ารัก น่ากินขนาดนั้น..หมาป่าที่ไหนจะอดได้ล่ะนั่น กรักๆ
#2 by [Amakura_Aei] At 2007-07-25 22:34,
มาอ่านอีกรอบ ฮ่าๆๆๆๆๆ

นึกภาพอีกไซด์ไม่ออกแล้ว..

หนูน้อยหมวกแดงน่ารักมากกกกกกก

คุณแม่ก็น่ารัก

เขียนแนวนี้ออกมาได้..คุณนี่เป็นคนตลกจริงแฮะ...

/เนื้อเพลง กำลังต้องการพอดี
#1 by :nakare: At 2007-07-25 22:30,

Akira Yoshitsune
View full profile