07.10.15
誕生日おめでとう!!
忍足侑士
สตอเบอร์รี่ชีสเค้ก อร่อยมากกกกกกก!!!
มองตัวเองตอนคอสยูชิ ไม่เหมาะอย่างแรง-*-
หน้าไม่เข้ากะแว่นหรือไงนะ? เพราะเราว่าตอนถอดแว่นดูดีกว่า
โอชิทาริ ยูชิผู้ชายที่เราเคยหลงรักอย่างหัวปักหัวปำ ตอนนี้ก็ยังชอบอะไรหลายๆอย่างในตัวเค้าคนนี้อยู่นะ แต่ก็ทนความหม้อมันไม่ได้จริงๆ เลยหันไปหลงรักน้องเคย์ดีกว่า แต่ยังไงก็ขอให้นายมีความสุขมากๆละกันนะยูชิ
อย่างที่บอกเมื่อเอนทรี่ที่แล้ว ฟิควันเกิดยูชิ
เป็นฟิคที่เขียนแล้ว ทำให้รู้สึกว่า ชี่ในความคิดชั้นมันวิตถารได้ขนาดนี้เลยเรอะ??
เพราะงั้นฟิคเรื่องนี้ถือได้ว่าวิตถารขนาดหนัก กรุณาทำใจก่อนอ่านก่อนเถอะนะ
ทำไมเขียนแต่ฟิคฮาก็ไม่รู้ หวานแหววหายไปไหน?
** WARNING :: โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เรื่องนี้เป็นเพียงความคิดอันเพ้อเจ้อของโอชิทาริยูชิเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับอาโตเบะตัวจริงแต่อย่างใด**
Cosplay ~Day Dream~
"อืม......" โอชิทาริ ยูชิ หนุ่มน้อยนักเทนนิสวัย15ปี กำลังประสบกับปัญหาอันน่าหนักใจที่เขาไม่อาจจะตัดสินใจเลือกได้ "อืม...... ยากจังเลยน้า....." เขาส่งเสียงครางต่ำๆในลำคอ
ตอนนี้ชายหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะแห่งชมรมเทนนิสเฮียวเทคนนี้ กำลังคิดหนักเรื่องอะไรกันนะ? เราลองไปถามเขากันดูดีกว่า
//โอชิทาริซังครับ ช่วยทักทายท่านผู้อ่านทุกท่านหน่อยสิครับ//
"อ๊ะ สวัสดีครับ โอชิทาริ ยูชิครับ คุณพี่สาวที่น่ารักๆคนนั้นน่ะครับ ขอทราบชื่อหน่อยได้มั๊ยครับ?" รอยยิ้มหวานถูกโปรยไปทั่ว
//เอ่อ ไม่ทราบว่า โอชิทาริซังกำลังคิดหนักเรื่องอะไรเหรอครับ? เมื่อกี้เห็นทำหน้าเครียดเชียว//
"อ๋อ... นั่นน่ะเหรอ ก็มีเรื่องที่คิดไม่ตกอยู่น่ะสิ ...ก็วันนี้น่ะ วันเกิดของชั้นใช่มั๊ยล่ะ? ก็เลยกำลังนั่งคิดอยู่ว่า อาโตเบะจะให้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดชั้นอยู่น่ะสิ" คนพูดทำสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยทำ
//ห่ะๆ คนถามได้แต่หัวเราะฝืดๆ ดูเหมือนจะออกอาการเพ้อเจ้อไปหน่อยมั๊ยครับนั่น รู้ได้ยังไงว่าอาโตเบะซังจะให้ของขวัญวันเกิดคุณน่ะ?//
"ก็แน่นอนอยู่แล้ว เพราะชั้นน่ะออกจะเป็นที่รักของอาโตเบะขนาดนี้นี่นา..." พูดด้วยความเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเต็มที่
//จริงเหรอครับนั่น... แต่ผมว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้...//
"คิดดูสิๆ" ตอนนี้โอชิทาริซังไม่ฟังคำพูดของผมเสียแล้วล่ะครับ "มันอาจจะเป็นอย่างนี้ก็ได้นะ ...."
o o o
"...เอ่อ... นายท่านคะ จะรับน้ำชาหรือกาแฟดีคะ?" อาโตเบะในชุดเมดสีดำที่ติดระบายสีขาวตัดกันให้ดูน่ารัก กำลังถามเขาด้วยท่าทางที่ติดจะเขินอาย ใบหน้าแดงระเรื่อนั่นดูน่ารักจนแทบทนไม่ไหว
"ขอเป็นน้ำชาก็แล้วกัน" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ระหว่างที่มองดูร่างตรงหน้ากำลังเทน้ำชาด้วยท่าทีไม่เคยชิน
มือที่ถือถ้วยชาเดินตรงมาทางเขานั้นสั่นน้อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความไม่เคยชินหรือเพราะสะดุดรองเท้าส้นสูงที่เจ้าตัวออกอาการขัดใจกับมันเต็มที่ก็ไม่อาจรู้ได้ ร่างนั้นจึงเสียหลักจนล้มลงบนตัวเขา
ตอนนี้ถ้วยชาที่ควรจะถูกเสิร์ฟมาจนถึงมือเขากำลังนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นสีชาค่อยๆแผ่ขยายไปบนพื้นพรม "ข...ขอโทษค่ะ" อาโตเบะกระวีกระวาดพยายามดันตัวออกจากออกของร่างสูง
"ใช้ไม่ได้เลยนะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ยึดข้อมือเล็กไว้แน่น
"ขอประทานโทษจริงๆค่ะนายท่าน..." เสียงที่สั่นนิดๆราวกลับหวาดกลัวว่าจะถูกทำโทษ
"คนรับใช้ที่ใช้ไม่ได้อย่างนี้ คงต้องโดนลงโทษสินะ" เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอแสดงจุดประสงค์ของเจ้าตัวอย่างไม่ปิดบัง ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาประชิดพร้อมกับสัมผัสอย่างจาบจ้วงที่ถือสิทธิ์ว่าร่างกายนั้นเป็นของของเขา
"อ๊ะ...Y" เสียงครางแผ่ววหวิวหลุดออกจากริมฝีปากบาง "อย่าค่ะ...นายท่าน..."
o o o
"หึ...หึ...หึ..." เสียงหัวเราะอย่างพอใจหลุดออกจากปากของคนที่จินตนาการไปไกลแบบกู่ไม่กลับ แว่นตาที่เจ้าตัวใส่ส่งประกายแวววาวอย่างประหลาด ก่อนจะหันมาพูดด้วยเสียงที่จริงจังกว่าเดิม "หรือว่า...มันอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้นะ..."
o o o
"กลับมาแล้วเหรอคะคุณ~Y" เสียงหวานใสเอ่ยอย่างยินดีเมื่อเขาก้าวผ่านประตูบ้าน
"อา...กลับมาแล้วจ้ะที่รัก" เขาเองก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยินดีไม่แพ้กัน ร่างตรงหน้าอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนที่ดูน่ารักสุดๆ
"เหนื่อยมากมั๊ยคะ?" คนถามรับกระเป๋าจากมือของเขาไป พร้อมเขย่งมาหอมแก้มเขาเบาๆ
"อ...อืม...ก็นิดหน่อยน่ะจ้ะ" จูบกลับที่ก้อมใสเบาๆ "แต่ได้เห็นหน้าเคย์โกะก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ" ผิวขาวนวลเนียนตรงหน้าทำเอาเขาเริ่มฟุ้งซ่าน
"ถ้างั้นจะอาบน้ำหรือทานข้าวก่อนดีล่ะคะ? หรือว่า....จะเป็น..."ชั้นY"ดีล่ะคะ?" เสียงหวานเชิญชวนอย่างเย้ายวน
คนถูกถามไม่อาจตอบอะไรได้อีกแล้ว เขาดึงอีกฝ่ายเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกับพรมจูบบนใบหน้าขาวนวลเนียนนั่น
เสียงหัวเราะคิกคักหลุดจากริมฝีปากเล็กๆ "อย่าสิคะ คุณก็..." แต่คำตัดพ้อก็ละลายหายไปกับริมฝีปากอุ่นที่แนบประทับลงมา...
o o o
"อา... ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดีน้า~" อัจฉริยะหนุ่มยังคงวาดฝันอยู่ในโลกส่วนตัวต่อไป "หรือว่าเป็นแบบนี้ดีน้า~"
o o o
"อาจารย์โอชิทาริคะ" เสียงเรียกหวานแหววจากริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ
เขาหันมองเจ้าของเสียงด้วยแววตาเอ็นดู "มีอะไรเหรออาโตเบะคุง"
"คือหนูไม่ค่อยเข้าใจคำถามข้อนี้น่ะค่ะ" ใบหน้าที่คุ้นเคยในชุดนักเรียนที่ดูแปลกตาไป เสื้อปกกะลาสี และกระโปรงที่สั้นเหนือเข่า เรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายกระโปรงทำเอาคนมองแอบกลืนน้ำลาย
"ข้อนี้น่ะเหรอ ต้องใช้สมการนี้นะ แล้วก็จะได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นอย่างนี้ยังไงล่ะ" ชายหนุ่มดันแว่นให้เข้าที่ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอธิบายคำตอบลงบนกระดาษที่ถูกยื่นมาให้
"อ๊ะ ทำได้แล้ว" สายตาที่มองอย่างชื่นชมทำเอาเขาเป็นปลื้ม "อาจารย์โอชิทาริคะ...ถ้ายังไงช่วยสอนเรื่อง....ความรัก...ให้หนูบ้างได้มั๊ยคะ" เสียงหวานๆที่เจือความเย้ายวนเอ่ยอย่างออดอ้อน
เขายิ้มอย่างสมใจ "ได้สิ" รั้งเอวบางให้เข้ามาประชิดตัว "จะสอนให้เต็มที่เลยล่ะY~"
o o o
โอชิทาริ ยูชิ หนุ่มน้อยนักเทนนิสวัย15 ปี ผู้ได้รับฉายาว่าอัจฉริยะแห่งชมรมเทนนิสเฮียวเท ขณะนี้...กำลังอยู่ในสภาพที่กู่ไม่กลับ สายตาที่มองไปในความฝันที่จินตนาการไว้ทำเอาเขาต้องปาดน้ำลาย "หึหึหึหึ..." แค่จินตนาการเขาก็แทบรอให้ถึงเวลานั้นไม่ไหว
‘โป๊กกกกก!!!!' รองเท้ากีฬาถูกบรรจงฟาดลงบนหัวของอัจฉริยะหนุ่มเต็มแรง "จินตนการอะไรน่าสนุกดีนี่ โอชิทาริ" เสียงเย็นยะเยือกที่ดังจากด้านหลังทำเอาเขาเหงื่อตก
"ว...ว่าไงอาโตเบะ" เขาเค้นเสียงทักทายอย่างยากลำบาก สายตาของอีกฝ่ายทำเอาเขาแทบอยากจะหายตัวไปตอนนี้
"ทีหลังจะคิดอะไรอกุศลก็หัดคิดคนเดียวเงียบๆ ไม่ใช่คิดให้คนอื่นเค้ารับรู้กันไปหมด" อาโตเบะบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา โยนรองเท้าที่ใช้ตบหัวยูชิไปให้งาคุโตะ
สมาาชิกชมรมคนอื่นๆต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย "ยูชิ...วิปริต..." งาคุโตะพูดพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหิ้วกระเป๋าออกไปจากห้องพร้อมกับคนอื่นๆ
"กลับกันได้แล้ว" อาโตเบะบอกพร้อมกับหันหลังออกจากห้อง
ยูชิโผเข้ากอดอีกฝ่าย "เดี๋ยวก่อนสิอาโตเบะ วันนี้วันเกิดชั้นนะ ของขวัญวันเกิดชั้นล่ะ" เขาส่งสายตาอ้อนวอนให้อีกฝ่าย
"โอชิทาริ... ไปตายซะ!!!" อาโตเบะซัดอีกฝ่ายเข้าเต็มแรง ก่อนจะทิ้งให้เจ้าตัวนั่งน้ำตาตกอยู่ตามลำพัง
โอชิทาริเอ๋ย วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล หากต่อสู้ต่อไป ซักวันเทพธิดาแห่งโชคคงจะหันมายิ้มให้คุณบ้างล่ะน่า... สู้ต่อไปเถอะ โอชิทาริ ยูชิ!!
終わり。
เป็นไงกันบ้างน้า~~??
กราบขออภัยแฟนๆชี่ไว้ ณ ที่นี้ เราแค่เขียนไปเพราะนึกสนุก...ก็เท่านั้น ไม่ได้อยากจะทำลายภาพพจน์ให้ยับเยินขนาดนี้ มันเป็นไปเอง แม้แต่น้องเคย์เรายังเสียภาพพจน์เลย แต่ก็ไหนๆก็เขียนมาแล้ว
คราวหน้าจะแก้ตัวใหม่ครับ ไว้จะเขียนฟิคคู้นี้แบบดีๆเป็นการชดเชยให้ละกัน แต่ครั้งหน้าคงเป็น82หรือ28ก่อน
เอาล่ะ งั้นวันนี้ก็แค่นี้ละกันครับ บ๊ายบายทุกคน ไว้เจอกัน
ปล.1 ไหนๆก็เลยมาถึงวันที่16แล้ว สุขสันต์วันเกิดพี่ติ่งนะคร้าบบบบ ขอให้มีความสุขมากเลยน้า ถึงจะไม่ค่อยได้เจอ ไม่ค่อยได้คุย แต่ก็ยังคิดถึงอยู่เสมอนะคับ รักนะ *จุ๊บ* ทำงานสู้ๆ แต่ก็อย่าลืมรักษาสุขภาพนะคับ เป็นห่วงนะ ^_^
ปล.2 สตอเบอร์รี่ชีสเค้กฉลองวันเกิดชี่อร่อยกว่าเค้กช็อคฉลองวันเกิดน้องยาอีก
ปล.3 อยากกินเค้ก...มากๆ
ปล.4 มีเรื่องคิดไม่ตก
ปล.5 อยากคุยกะคนๆนึงดูจัง
ปล.6 เหนื่อย
ปล.7 เซ็ง
ปล.8 ขาดความรักแหงมเลย-*-
edit @ 16 Oct 2007 00:22:20 by Aki
edit @ 16 Oct 2007 00:25:27 by Aki
