０７．１０．１９

誕生日おめでとう～！！

柳生　比呂士

มนุดคนเดียวกันคอสคาแรคเตอร์เดียวกัน... ทำไมไม่เหมือนเดิม-*-

นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว ในที่สุดก็ปั่นจนทันจนได้

ตอนแรกนั่งคิดอยู่ว่าจะเขียน28หรือ82ดี

แต่เราถนัดจับเจ้าของวันเกิดมาเป็นอุเคะมากกว่า รอบนี้ก็เลยเป็น28ไปซะ

ครั้งหน้าวันเกิดนิโอ 82 แน่ๆ แต่ตอนนี้กะลังติดไฟฟิคเรียวมะมากกว่าแฮะ ได้แรงบันดาลใจมาจากโดเรื่องนึง ก็เลยเอามาเขียน กะว่าถ้ามีเวลาจะแปลโดนั้นมาลงบลอคด้วย (แล้วเล่มเก่าแกล่ะ แปลแล้วหายไปเลย-*-)

.

ไม่พูดมากแล้วล่ะมาอวยพรให้พ่อหนุ่มคนนี้กัน

ยางิว ฮิโรชิ กับผู้ชายคนนี้แรกๆเราก็ไม่ได้ชอบอะไรเค้ามากมายหรอก ก็แค่หนุ่มแว่นในสเป็คเท่าานั้น แต่หลงใหลสีผมในอนิเมของเค้าสุดๆ สีสวย อยากทำสีอย่างนั้นได้บ้าง แต่ทำไม่ได้ หลงรักแบบโงหัวไม่ขึ้นก็ตอนที่ไปดูมิวน่ะแหล่ะ โทรุตัวดีที่ทำให้หลงรักทั้งคาแรคเตอร์ทั้งคนเล่นแบบโงหัวไม่ขึ้น ตอนที่ดูนี่แบบว่า ทำไมยางิวหล่อกระแทกตาได้เยี่ยงนี้ ยิ่งดูยิ่งหล่อ ทั้งๆที่ก่อนไปดูไม่เห็นหล่อเท่าไหร่เลย จนในที่สุดเราก็ได้รู้ความจริง ว่าโทรุถ่ายรูป(ในชุดยางิว)ไม่ขึ้นอย่างแรง กี่รูปๆที่ลงในเว็บเอ็มเอ็มวีไม่เคยหล่อซักรูป แต่ตัวจริงหล่อเนียนกระแทกตา นับจากนั้นมาก็รักยางิวแบบสุดๆเลยล่ะ

งั้นก็...ไปอ่านฟิคกัน

ＣＨＯＣＯＬＡＴＥ　ＣＡＫＥ

"...พอกันที!!! ถ้าเธอจะยืนยันอย่างนั้นก็เชิญฝึกต่อไปคนเดียวเถอะ" เสียงตวาดที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นกลางคอร์ท ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นหันไปหาต้นเสียงด้วยความแปลกใจ

            "โอ้ แปลกแฮะ รุ่นพี่ยางิวตะคอกใส่รุ่นพี่นิโอ หายากๆ" เอสของชมรมพูดอย่างนึกสนุกกับรุ่นพี่ที่ฝึกอยู่ด้วยกัน "สงสัยวันนี้ฝนจะตกแฮะ" เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ย้อมไปด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น

                "ก็เจ้านิโอมันนิสัยอย่างนั้น แค่สองคนนั้นเล่นคู่กันได้ชั้นก็แปลกใจแล้ว" แจ็คกัลบอก พลางมองร่างที่เดินออกจากคอร์ทไปอย่างเงียบๆ

"ยางิว... เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" เสียงนุ่มๆของกัปตันชมรมถามขึ้น เมื่อเขาเดินผ่านบริเวณที่ยูคิมูระ ยานางิ และ ซานาดะกำลังปรึกษากันเรื่องตารางฝึกซ้อมของชมรม

"อา...." เขาดันแว่นให้เข้าที่ ก่อนจะเบือนหน้าหลบสายตาที่มองมาตรงๆของยูคิมูระ "ขอโทษทีนะครับ ยูคิมูระคุง"

"หึหึ.." คนถามหัวเราะเบาๆในลำคอ  "ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็ได้เวลาเลิกแล้วด้วย กลับไปก่อนก็ได้ ส่วนเรื่องนิโอเดี๋ยวชั้นจะให้ซานาดะไปจัดการให้" คนที่ถูกพาดพิงตอบรับคำสั่งนั้นสั้นๆก่อนจะเดินไปหาตัวเจ้าปัญหาของชมรม

"...." เขาพยักหน้ารับเล็กน้อย "ขอบคุณมากครับ"

。。。。。。。。。

"เฮ้อออออออ" ร่างที่นั่งอยู่ในสวนสาธารณะระบายลมหายใจออกมาเบาๆ "ไม่น่าลืมตัวทำอย่างนั้นไปเลยจริงๆ ไม่สมกับที่เป็นผมเลย"

"ใช่ๆ ไม่สมกับเป็นนายเลย กล้ามากนะที่ตะคอกใส่ชั้นคนนี้" เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น ไม่รู้ว่าเพราะเข้ามาพูดด้วยโดยไม่ทันตั้งตัว หรือเพราะคนพูดที่เขาไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่กันแน่

"น...นิโอคุง!? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เสียงที่ติดจะเครือไปเล็กน้อยจากปกติถามคนที่นั่งลงข้างเขาตามใจชอบ

คนถูกถามหันมามองหน้าเขาก่อนจะยิ้มเหยียดๆ "งี่เง่าน่ะ คิดว่าชั้นจะไม่รู้เหรอว่าคนอย่างนายมีพฤติกรรมแบบไหน หลังจากทะเลาะกับชั้นแล้ว ถึงจะได้กลับก่อน แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้าน เพราะกลับไปก็ยังอารมณ์ไม่ดีอยู่ ก็เลยมานั่งในสวนสาธารณะแบบนี้รอให้อารมณ์เย็นก่อนค่อยกลับ"

คำสาธยายที่หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่ายทุกคำ มันช่างจี้ใจดำเขาเหลือเกิน ทำไมถึงรู้ได้นะ ว่าเขาคิดอย่างไร และจะทำอะไร "...แล้ว...ทำไมเธอถึงต้องมาที่นี่ล่ะ"

"ก็มาง้อคนงอน..." น้ำเสียงที่กวนอารมณ์บอกพลางเอนหัวลงซบกับไหล่ของคนข้างๆ

"งอนอะไรกันครับ ผมแค่คิดว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่สมเหตุผลก็เท่านั้น" เขาตอบกลับก่อนที่จะดันหัวอีกฝ่ายออกจากไหล่ตัวเอง

คนถูกดันบ่นเบาๆ "...งก" หันไปหยิบของในถุงข้างๆตัว "เอ้า ถือไว้ซะ ระวังเลอะล่ะ"

สิ่งที่ถูกยัดใส่มือเขาก็คือ เค้กช็อคโกแลต ยังไม ่ทันทีจะได้ถามอะไรเลย อีกฝ่ายก็เอาเทียนเล่มเล็กๆมาปัก

"นี่มันอะไรกันน่ะครับ นิโอคุง?" เขาถาม ตอนนี้ในหัวของเขาสับสนไปหมด

นิโอมองตาเขา "วันนี้ขอโทษด้วย ถ้าชั้นผิดเองล่ะ" น้ำเสียงเนิบนาบที่พูดในขณะที่บรรจงจุดไฟที่เทียนเล่มเล็กๆนั้นด้วยไฟแช็คราคาร้อยเยน "แต่นายก็เลิกโกรธได้แล้ว เพราะนายแท้ๆเลย ทำชั้นโดนซานาดะสวดซะยับเลย"

"..." น้ำเสียงงอนๆของอีกฝ่าย ทำเอาเขาเผลอยิ้มออกมา "แล้ว...เค้กนี่?" ทำหน้าสงสัยพลางชี้ที่เค้ก

นิโอจับมือที่ถือเค้กของเขาให้ยื่นมาตรงหน้า "สุขสันต์วันเกิด"

รอยยิ้มของอีกฝ่ายและสัมผัสร้อนๆที่จับมือเขาอยู่ทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ "...อุ๊บ..ฮะๆๆ" เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากปากเขาเต็มที่ ไม่น่าเชื่อว่า นิโอคนนั้นจะทำแบบนี้ให้กับเขา

"หัวเราะอะไรกัน! คนเขาอุตส่าห์ตั้งใจอวยพรให้แท้ๆเลยนะ" นิโอทำหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นเขาหัวเราะจนตัวงอ "ยางิว! นายนี่มันนิสัยเสียจริงๆเลยนะ"

"ข..ขอโทษ.." เขาบอกขณะที่ยังหยุดหัวเราะไม่ได้ "ผมดีใจน่ะ"

"รีบๆเป่าเทียนๆได้แล้ว" เมื่ออีกฝ่ายเร่ง เขาก็ก้มลงเป่าเทียนเล่มนั้นให้ดับ ช้อนพลาสติกเล็กๆถูกยื่นมาให้ "กินซะ"

รสชาติของเค้กที่ละลายอยู่ในปากทำให้เรื่องราวที่ป่านมาในวันนี้ผุดมาในหัวเขาไม่ยอมหยุด หยาดน้ำใสๆหยดจากดวงตาคู่สวย "ฮะๆ..." เขากำลังหัวเราะทั้งน้ำตา

"เฮ้ย!! ชั้นไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย ร้องไห้ทำไมเนี่ย? อย่าทำเหมือนชั้นแกล้งนายสิ" นิโอทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาของเขา ดูเหมือนว่าจะพยายามล้วงหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ไม่เจอ ก็แน่อยู่แล้วจะเจอได้ยังไงกัน ในเมื่อเจ้าตัวโยนมันลงกระเป๋าไปตั้งแต่ก่อนเริ่มฝึกซ้อม

"ฮ่ะๆ" เขายังคงหัวเราะต่อไปเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น

"โธ่เว้ย ช่วยไม่ได้" เจ้าตัวสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้นิ้วช่วยปาดน้ำตาให้เขา "เค้กไม่อร่อยจัดเหรอไงกัน?"

"เปล่าหรอก อร่อยดี" เขาตอบกลับยิ้มๆ ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า "ก็แค่คิดว่า...ทั้งหวาน...ทั้งขม...รสชาติเหมือนนายเลย" พูดไปเขาก็หัวเราะกับตัวเองอีกครั้ง

คนฟังถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะจิ้มหน้าผากเขาแรงๆ "บ้า!! เทียบชั้นกับเค้กเนี่ยนะ คิดได้ยังไงกัน รีบๆกินให้หมดซะ เดี๋ยวจะไปส่งที่บ้าน อากาศเริ่มเย็นแล้วมานั่งอยู่ในที่อย่างนี้นานๆเดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี" ว่าพลางรั้งให้อีกฝ่ายมาพิงไหล่ไว้

"อืม..." เขาเอนซบไหล่นั้นแแต่โดยดี พร้อมกับพึมพำเบาๆให้ได้ยินกันสองคน "ขอบคุณมากนะครับนิโอคุง"

"อา..." เสียงตอบรับที่เบาแทบเป็นเสียงกระซิบ เรียกรอยยิ้มของเขาให้ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

เขายังคงค่อยๆละเลียดรสชาติที่ทั้งหวานทั้งขมของเค้กช็อคโกแลตชิ้นนั้นต่อไป รสชาติที่เหมือนกับคนที่นั่งอยู่เคียงข้างเขาอยู่เสมอคนนี้...

終り。

ฟิคเรื่องนี้เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากเค้กที่เราซื้อมา ก่อนคอมิคปาร์ตี้ตั้งใจไว้ว่าจะคอสฉลองเบิร์ทเดย์ให้น้องยาอยู่แล้ว แล้วก็ไปหาเค้กมาเป็นออฟด้วย

ตอนแรกอยากได้สตอเบอร์รี่ชอร์ตเค้ก แต่...หาไม่ได้ พารากอนไม่มี ได้เค้กช็อคโกแลตมาแทน ตอนนั้นก็คิดอยู่ว่าจะต้องเอาเค้ก้อนนี้ลงไปในฟิคให้ได้

แล้วก็นึกประโยคเลี่ยนๆได้ประโยคนึง ที่บอกให้โรว์ฟังแล้วโรว์ถึงขั้นแหว่ะ "ทั้งหวานทั้งขม...เหมือนนายเลย"

ในที่สุดก็กลายมาเป็นฟิคเรื่องนี้แหล่ะ

ชื่อเรี่องเรียกได้ว่าไม่ได้คิดเลย กำปั้นทุบดินมันซะอย่างนั้นน่ะแหล่ะ

ถ้ารู้สึกสนุกกันซักนิดก็ดีนะคับ

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน

เจอกันพรุ่งนี้คับ

ปล. เจ็บคอ ดูเหมือนว่า....กะลังจะเป็นหวัด-*-