ในเมื่อวันนี้มันมีอีเว้นทื เราต้องอัพบลอค(ได้ข่าวว่าวันเกิดตัวเองยังไม่ได้อัพ)
เอาล่ะ ก่อนอื่นแปะฟิคก่อน
Love confession
Pairing : SanadaxYukimura
"ยูคิมูระ... เรียกชั้นมามีอะไรเหรอ?" ซานาดะถาม เมื่อเขามาถึงที่นัดหมาย คนที่ยืนคอยอยู่ก้มหน้าน้อยๆคล้ายกับกำลังตื่นเต้น อยู่ๆวันนี้เขาก็ถูกเรียกตัวออกมาด้วยจดหมายที่ใส่อยู่ในล็อคเกอร์ ลายมือที่เป็นระเบียบสวยงามทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเจ้าของจดหมายคือใครโดยไม่ต้องดูชื่อ เนื้อความในจดหมายบอกเพียงว่า มีเรื่องอยากจะคุยด้วย จะรอเขาอยู่
"คือว่านะซานาดะ... ชั้น...มีเรื่องอยากจะสารภาพกับนายน่ะ" สายตาที่มองมาอย่างเอียงอายทำเอาหัวใจคนถูกมองกระตุกวูบ
"ร...ร...เรื่องอะไรเหรอ?" ท่าทีแบบนี้ของอีกฝ่าย บอกกันตามตรงว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น และมันก็....ทำให้เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำ
"คือว่าชั้นน่ะ... ตลอด2ปีที่ผ่านมา... ชั้น..ช..ช...ชอบ....นาย" น้ำเสียงที่ขาดหายไปด้วยความตื่นเต้นและเขินอาย แต่สายตาก็มองคู่สนทนาอย่างคาดหวังว่าอีกฝ่ายคงจะเข้าใจสิ่งที่เขาอยากบอกด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
คนฟังถึงกลั้นหายใจพยายามฟังเสียงที่ราวกับกระซิบ "น..นายว่าอะไรนะ?" ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยิน ไม่ใช่ว่าอยากแกล้งให้เขินอาย แต่เขาไม่แน่ใจจริงๆว่าจะได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยคำนั้นกับเขา
เมื่อถูกถาม นัยน์ตาสีม่วงก็คลอไปด้วยน้ำตาแห่งความเขินอาย ยูคิมูระกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะโผเข้ากอดร่างสูง "...ซานาดะ" เสียงหวานที่เครืออย่างขอความเห็นใจ
"ยูคิมูระ!! ชั้นก็ชอบนายเหมือนกัน!!" กระชับร่างในอ้อมกอดแน่น
ห่างไปจากจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก "อ๊ะ พูดแล้วๆ" เด็กหนุ่มผมดำที่กำลังยื่นหน้าออกมาดูจากมุมตึกพูดอย่างตื่นเต้น
"ชี่...เงียบๆสิ เดี๋ยวก็โดนจับได้กันหมดหรอก"
"ฮะๆๆๆ" เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเรื่อยๆอย่างหยุดไม่ได้ ทำเอาบรรดาคนที่ยืนอยู่ด้วยกันบริเวณนั้นหันไปมองด้วยสายตาเซ็งๆ
"โห...กัปตันยูคิมูระอ่ะ หัวเราะเว่อร์เกินไปหน่อยแล้ว" อาคายะบ่นงึมงำ
"ขอโทษๆ ก็มัน...ขำ ฮะๆๆๆ" ยุคิมูระที่เอามือกุมท้องยังขำไม่เลิกยกมือข้างหนึ่งขึ้นให้สัญญาณเป็นเชิงขอโทษ
ซานาดะที่ได้ยินเสียงหัวเราะหันไปมองด้วยความช็อค "..ย...ยู....ยูคิ...มูระ..." เขาจำเสียงนั้นได้ไม่ผิดแน่ และที่ยืนอยู่พร้อมกับคนอื่นๆก็เป็นยูคิมูระไม่ผิดแน่ ถ้างั้น...ถ้างั้น...แล้วคนที่เขากำลังกอดอยู่นี่ล่ะ เขาค่อยๆก้มหน้าลงมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างหวาดๆ
ยุคิมูระที่ถูกกอดและมีท่าทีเขินอายเมื่อครู่ บัดนี้กลับส่งสายตาเย็นชาและยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา "ไม่ไหวเลยน๊า~ ซานาดะเนี่ย แค่นี้ยังแยกไม่ออกอีก ใช้ไม่ได้เลยนะ" สะบัดผมเชิดใส่ด้วยท่าทางราวกับราชินี
รอยยิ้มที่ออกแนวเหยียดๆอย่างนึกสนุกเช่นนี้....รอยยิ้มนี้!! "นิโอ!!นาย!!"
ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลาย บอสใหญ่(?)ก็ออกโรงด้วยตัวเอง "Happy April Fool Day ซานาดะ" ยูคิมูระพูดด้วยน้ำเสียงแจ่มใสและรอยยิ้มที่ทำให้คนได้เห็นแทบละลาย
"ย...ยูคิมูระ.... นี่มันอะไรกัน" ซานาดะถามอึ้งๆ ก็จดหมายนั่นมันลายมือยูคิมูระชัดๆนี่นา
"ก็วันเอพริลฟูลไงซานาดะ เพราะงั้นนายไม่มีสิทธิโกรธที่โดนหลอก" หัวเราะอย่างอารมณ์ดี พร้อมหันไปขอความเห็นกับทุกคน ที่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน
"ยูคิมูระ...." ซานาดะได้แต่กัดฟันกรอด "หวังว่านายคงไม่ใช่คนคิดแผนทั้งหมดนะ" เขาไม่อยากจะเชื่อยูคิมูระที่แสนจะอ่อนโยนในสายตาเขา กลับหาเรื่องเล่นสนุกโดยไม่ได้สนใจจิตใจของเขาเลยซักนิด
"ก็ไม่ได้คิดทั้งหมดนี่นา..." กัปตันหนุ่มทำท่านึก "ก็แค่เรียกนิโอมาปลอมเป็นชั้น เขียนจดหมายเรียกนายมา เลือกสถานที่ คิดบทพูด...." หันมาส่งยิ้มแหะๆให้ "เออเนอะ ดูเหมือนว่าชั้นจะคิดแผนทั้งหมดแฮะ"
รอยยิ้มอย่างสนุกสนานของอีกฝ่ายยิ่งทำให้ซานาดะน้ำตาตกใน "ยูคิมูระ นาย......"
"อ้อ แล้วก็นะซานาดะ คำสารภาพรักของนายเมื่อกี้ ชั้นขอรับแค่น้ำใจละกันนะ ตอนนี้ชั้นกำลังอินเลิฟอยู่กับหนุ่มน้อยน่ารักคนนึงอยู่ คงจะตอบรับความรู้สึกของนายไม่ได้หรอก" ยูคิมูระบอกทั้งรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปบอกทุกคนให้แยกย้ายกันเข้าเรียน ทิ้งให้ซานาดะจมอยู่ในโลกส่วนตัวที่แสนจะมืดมนตามลำพัง
คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มผมสีน้ำเงินช่างทิ่มแทงจิตใจผิดกับรอยยิ้มแสนหวานทำให้ซานาดะรู้สึกหนาวยะเยือกราวกับอยู่ขั้วโลกเหนือ "นายมาปลอบใจชั้นเหรอ" ซานาดะหันไปคุยกับเพนกวิน(ในจินตนาการ)ที่เข้ามาปลอบประโลม "ขอบใจมากนะ นายเข้าใจชั้นที่สุดเลย"
และนี่เองก็เป็นอีกหนึ่งหน้าความทรงจำที่ไม่อาจจะลืมเลือนได้ ของลูกผู้ชายที่ชื่อซานาดะ เก็นอิจิโร่
นี่พยายามหลอกแล้วนะเนี่ย มีใครเชื่อบ้างมะ? ก็คนเค้าโกหกไม่เก่ง แล้วก็ฟิครอบนี้เอาแค่สั้นๆ จริงๆแล้วมันยาวกว่านี้ แล้วสถานการณ์ก็ต่างกัน แต่ไม่มีเวลาเขียน เลยย่อเรื่องซะ เอาแค่ขำๆ
ตอนแรกว่าจะแปะรูปคอสที่ดองไว้ แต่...ไม่มีเวลาแล้ว แค่เข้ามาแปะก็เต็มที่แล้ว
งั้นก็ไว้เจอกันงานดีคอสครับ (วันเสาร์หรืออาทิตย์ยังไม่รู้)
