誕生日おめでとう

雲雀恭弥

０５．０５．０８

 愛しい君へ。。。　「いつでも愛しているよ。」

เอาล่ะ เข้าประเด็น วันนี้...วันเด็กของญี่ปุ่น(ได้ข่าวว่าตอนนี้เลยวันแล้ว) ก็เลยเป็นฟิคเกี่ยวกับเด็กๆ

ถ้ายังไงก็ลองอ่านดูนะ คอมเม้นท์ให้หน่อยก็จะดีใจมากเลยล่ะ><

迷子 「まいご」 [Lost Child]

นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานมาแล้ว ย้อนกลับไปสมัยที่พวกเขายังเป็นเด็ก ในวันที่อากาศแสนจะร้อนอบอ้าววันหนึ่ง เสียงของจักจั่นที่ดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆที่เล่นกันอย่างสนุกสนาน

ท่ามกลางเด็กมากมายนั้น ยูคิมูระ เซย์อิจิเด็กน้อยวัย7ขวบอยู่กับการสร้างปราสาททรายขนาดใหญ่ แต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่เขาชอบทำอะไรให้เต็มที่ การที่จะมาสร้างปราสาททรายเล็กๆเหมือนกับเด็กคนอื่นๆล่ะก็...ไม่มีทาง

ในระหว่างที่กำลังบรรจงโปะทรายชื้นๆลงบนตัวปราสาททรายอยู่ อย่างขะมักเขม้น ไม่นานนัก ยูคิมูระก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมายังเขา เจ้าของสายตาคือเด็กน้อยที่มีเส้นผมสีดำขลับและนัยน์ตากลมโตเป็นประกาย และด้วยเหตุผลบางประการเด็กน้อยคนนั้นกำลังมองเขาด้วยสายตาชื่นชมสุดๆ

"ฮะๆ" ยูคิมูระหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะเอ่ยทักเด็กน้อยที่มองเขาไม่เลิก "สวัสดี ชอบปราสาททรายเหรอ?"

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆอย่างกระตือรือร้น "เก่งจัง~~~~"

"มาเล่นด้วยกันมั๊ยล่ะ? เดี๋ยวชั้นจะสอนเทคนิคพิเศษให้เอง" เขาเอ่ยชักชวนก่อนจะขยับตัวหลบให้เด็กน้อยเข้ามาร่วมเล่นด้วยกัน

"อื้ม~Y"

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

"เสร็จแล้ว!!" เสียงเล็กๆทั้งสองประสานกันอย่างร่าเริง ปราสาททรายขนาดใหญ่ตกแต่งไปด้วยธงหลากสีสันตั้งตระหง่านอยู่กลางสนามทราย ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กันด้วยความภาคภูมิใจในผลงาน

คามเงียบที่เข้าแทนที่เสียงของเด็กๆทำให้ยูคิมูระร้องขึ้นมาอย่างตกใจ "อ๊า! เย็นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ถ้าไม่รีบกลับจะต้องไม่ทันมื้อเย็นแน่ๆเลย" ขณะนี้ท้องฟ้าฉาบไปด้วยสีส้มเข้มและแสงอาทิตย์ก็กำลังอ่อนแสงลง นี่พวกเขาเล่นกันเพลินจนไม่ได้สนใจรอบข้างเลยซักนิด

เมื่อเห็นยูคิมูระแสดงท่าทีเช่นนั้น ใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มสดใสจนถึงเมื่อครู่ก็ออกอาการตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ริมฝีปากที่ยกยิ้มอยู่ตลอดเวลาถูกกัดแน่น " คุณพ่อ~!!" เจ้าตัวปล่อยโฮออกมากะทันหัน เมื่อมองไปรอบข้างแล้วไม่เห็นคนที่ตนเองตามหา

"หวา!! นี่ตกลงเป็นเด็กหลงเหรอเนี่ย?" ยูคิมูระได้แต่ลูบหัวปลอบอีกฝ่าย "อย่าร้องสิ เป็นลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ?" เขาทำเสียงเข้มบอกอีกฝ่าย เสียงร้องไห้เงียบลงทันที เด็กน้อยกัดริมฝีปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตาดูหมดหนทางจนเขาต้องยื่นมือไปช่วยเช็ดน้ำตาที่คลออยู่เต็มเบ้าให้อีกฝ่าย

มือเล็กๆจับมือที่เช็ดน้ำตาให้ไว้แน่น "อย่าไปไหนนะ!!"

ยูคิมูระส่งยิ้มเอ็นดูให้ก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดและลูบผมเบาๆ "อื้ม ไม่ไปไหนหรอก จะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะเจอคุณพ่อนั่นแหล่ะ"

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เสียงชิงช้าดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะในสนามเด็กเล่นที่ไร้ผู้คน ร่างสูงกว่ายืนช่วยแกว่งชิงช้าให้เด็กน้อยผมดำ "คุณพ่อของเธอมัวไปทำอะไรอยู่น้า?"

"คุณพ่อ..." เมื่อพูดถึงคนที่ตามหาอยู่ขึ้นมา เจ้าตัวเล็กก็ทำท่าจะร้องไห้อีกหน

"อ๊ะ อย่าร้องสิ เป็นเด็กผู้ชายจะต้องเข้มแข็งนะ" เขาคุกเข่าลงข้างหน้าเด็กน้อย ลูบผมเบาๆให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย "เอางี้ละกันมาคุยเรื่องสนุกๆกันดีกว่า อืม....อะไรดีน้า....?" ยูคิมูระถึงกับคิดหนัก ก็เรื่องสนุกที่เขานึกออกตอนนี้มันมีแต่เทนนิสเท่านั้นนี่นา!!

ระหว่างที่พยายามเฟ้นหาเรื่องคุย ดวงตากลมโตก็ทำท่าจะคลอด้วยน้ำตาอีกครั้ง "อ๊ะ นี่ไง! รู้จักเทนนิสมั๊ย?" ท้ายที่สุดก็ไม่พ้นเทนนิสนี่แหล่ะที่เขาพอจะเอามาเป็นหัวข้อคุยเรียกความสนใจจากอีกฝ่าย "ที่ใช้แร็คเก็ต อ่ะ ไม่ใช่สิ ไม้ตีหน้าตาแบบนี้น่ะ" พยายามวาดนิ้วในอากาศสื่อให้อีกฝ่ายนึกหน้าตาของแร็คเก็ตออก "แล้วก็..."

ดวงตาที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาดูสดใสขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเทนนิส โดยไม่รอให้คนอธิบายพูดจบ ก็ตอบขึ้นมาทันที "รู้จัก!! ผมเล่นเทนนิสอยู่"

ได้ยินเช่นนั้น ยูคิมูระก็ยิ้มออกมาทันที "อย่างงั้นเหรอ ชั้นเองก็เหมือนกัน สนุกเนอะ เทนนิสเนี่ย"

"อื้ม สนุกมากเลย มาแข่งกัน!!" นัยน์ตากลมโตส่งอประกายกร้าวขึ้นมาทันที

"แข่งงั้นเหรอ? แต่ว่านะ ชั้นน่ะเก่งน้า เธออาจะแพ้ก็ได้นะ" ยูคิมูระบอกพร้อมรอยยิ้ม เขาไม่ได้คิดจะล้ออีกฝ่ายเล่น หรือดูถูกว่าอีกฝ่ายเด็กกว่า แต่เพราะเขาคิดว่าเขาจะไม่มีทางแพ้เด็กคนนี้แน่ๆ จึงได้พูดเช่นนั้นออกไป

"ไม่แพ้หรอก!!" น้ำเสียงหนักแน่นไม่แพ้กัน ทำให้ยูคิมูระนึกอย่างแข่งขึ้นมาจริงๆ

เสียงตะโกนที่ดังแว่วมาไกลๆทำให้บรรยากาศที่เริ่มครุกรุ่นคลายตัวลง เด็กน้อยกระโดดลงจากชิงช้าทันที "เสียงคุณแม่นี่นา!!"

"อา...มารับแล้วสินะ งั้นเรื่องแข่งคงต้องไว้วันหลังแล้วล่ะ" เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของเด็กน้อย

"เอ๋~? ไม่เอาอ่ะ" ส่ายหัวดิ๊กๆจนผมยุ่งไปหมด ยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายแน่น "แข่งกันตอนนี้สิ"

"ฮะๆ" เห็นท่าทางแบบนั้นเขาก็อดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ "ได้ยังไงกัน คุณแม่มารับแล้วไง เรื่องแข่งเอาไว้วันหลังก็ได้" ย่อตัวลงจัดเส้นผมสีดำที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ "พรุ่งนี้ก็ได้นะ"

"....พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้วอ่ะ" สายตาผิดหวังปรากฏชัดบนใบหน้าของเด็กน้อย

"กลับ? บ้านอยู่ไหนกันเนี่ย? ไกลมากเลยเหรอ?"

"อื้ม ไกลมากเลย"

"ถ้างั้น....เอางี้นะ ไว้รอให้โตกว่านี้ก่อนค่อยมาแข่งกัน เมื่อไหร่ก็ไม่รู้หรอก แต่ถ้าเล่นเทนนิสต่อไปเรื่อยๆล่ะก็คงจะได้แข่งกันซักวันแน่ๆ"

"จริงเหรอ?" ทำตาสงสัย

"จริงสิ แต่ถ้าเธอแพ้คนอื่นซะก่อนก็อาจจะไม่ได้แข่งกันก็ได้น้า~" เขาจงใจพูดยั่วให้อีกฝ่ายโมโห "เพราะงั้น ถ้าอยากแข่งกับชั้นจริงๆ เธอคงต้องฝึกหนักแล้วล่ะ"

"ไม่มีทางแพ้ใครเด็ดขาดเลย แล้วตอนนี้ก็ฝึกหนักอยู่แล้วด้วย!!" เด็กน้อยแสดงอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับคำพูดกวนโมโหของคู่สนทนา

ยูคิมูระยิ้มกับท่าทีของร่างเล็กตรงหน้า "สัญญานะ" ยื่นนิ้วก้อยให้

"อื้ม!! สัญญา!!" เกี่ยวนิ้วก้อยเล็กๆของตัวเองเข้ากลับอีกฝ่าย พร้อมกับย้ำคำ "ห้ามผิดสัญญานะ"

"ไม่ผิดสัญญาหรอก ซักวันหนึ่งเราจะมาแข่งกัน"

คำสัญญาที่แม้ว่าจะเป็นเพียงสัญญาปากเปล่าของเด็กน้อย แต่ความตั้งมั่นและจริงจังก็ไม่ต่างอะไรไปกับสัญญาที่มีทั้งสักขีพยานและหลักฐานของพวกผู้ใหญ่ แม้จะไม่สามารถรับประกันได้ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่ แต่ความรู้สึกของทั้งคู่ในตอนนี้เป็นความรู้สึกที่แท้จริงอย่างแน่นอน คำสัญญาที่ทั้งบริสุทธิ์และจริงจัง

"งั้นไปหาคุณแม่กันเถอะ คุณแม่ของเธอคงจะเป็นห่วงแย่แล้ว" จูงมือเล็กๆมุ่งหน้าไปยังต้นเสียงที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"อ๊ะ จริงสิ อยู่ด้วยกันมาทั้งวันแล้ว ยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย" เขาหันไปถามขณะที่อีกฝ่ายกำลังโบกมือไหวๆให้กับคุณแม่ที่กำลังเดินเข้ามาหา

เด็กน้อยหันมามองเขาตาปริบๆ "ชั้นหมายถึงชื่อน่ะ ชั้นยูคิมูระ เซย์อิจิ เธอล่ะ?"

"เอจิเซ็น เรียวมะ" เด็กน้อยตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะวิ่งไปหาคุณแม่

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เรียวมะตัวน้อยโบกมือไหวๆเป็นการอำลา "บ๊ายบาย พี่เซย์อิจิ อย่าลืมสัญญานะ!!"

เสียงเล็กๆของอีกฝ่ายตะโกนบอกเขาขณะที่รถกำลังแล่นออกไป ยูคิมูระยืนโบกมือส่งอีกฝ่ายจนกระทั่งลับสายตาไป "เอจิเซ็น เรียวมะงั้นเหรอ? ถ้าซักวันได้แข่งเทนนิสด้วยกันจริงๆก็ดีสิ" เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้ตัวเอง

จากวันนั้นมา วันเวลาพัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยทั้งสองคนเติบโตขึ้น พวกเขาอาจจะลืมเลือนเรื่องราวในวันนั้นไปแล้ว  แต่โชคชะตาก็ทำให้คำมั่นสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายเคยให้แก่กันไว้เป็นจริงขึ้นมา โดยที่ทั้งสองอาจจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

"The Best of One Set Match Yukimura Seiichi VS Echizen Ryoma"

"Echizen Service Play!!"

終。

おまけ

"ในที่สุด...เราก็ได้แข่งกันแล้วสินะ เอจิเซ็นคุง" กัปตันชมรมเทนนิสริคไคพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี

"? นายว่าอะไรนะยูคิมูระ" บุนตะที่นั่งอยู่ใกล้ๆหันมาถาม

"ไม่มีอะไรนี่" แม้จะบอกว่าไม่มีอะไร แต่รอยยิ้มก็ยังคงอยู่บนบหน้าของกัปตันชมรมไม่หาย

"แล้วอารมณ์ดีอะไรนักหนา?"

"ก็แค่นึกถึงเรื่องดีๆตอนเด็กขึ้นมาได้น่ะ" รอยยิ้มและเสียงหัวเราะในลำคอทำเอาบุนตะคิดว่าไม่ถามต่อน่าจะเป็นการดีที่สุด

เป็นยังไงบ้างน้า ดูเหมือนคนรับคู่นี้ไม่ได้จะเยอะอยู แต่เรายังยืนยันความเห็นเดิมนะ ตอนนี้เลยมีฟิคคู่นี้เต็มหัวไปหมดเลย *หัวเราะ*

เอาล่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะ

ปล. ขอบคุณโรว์ที่ทำบลอคใหม่ให้>< คนสวยจะนั่งประดับบลอคเราไปอีกนาน ฮะๆๆ จนกว่าจะคิดธีมใหม่ได้แหล่ะ ตอนนี้สดใสรับหน้าร้อนไปก่อน

ปล.2 ใครก็ได้ช่วยหาภรรยาผู้เพียบพร้อมให้ซักคน....-*-

ปล.3 รักนะ <-- ถึงใครหลายๆคน